ท่าแน่วแน่มั่นคงเช่นนี้ยิ่งพิศดูยิ่งพึงใจ จั่วม่อตัดสินใจเด็ดขาด ต้องฉุดลากฉุนอวี๋เฉิงลงน้ำแน่แล้ว!ฉุนอวี๋เฉิงกล่าวไปกล่าวไป บังเอิญเหลือบมองศิษย์พี่แวบหนึ่ง เห็นจั่วม่อดวงตาเขียวแวววาวอย่างกับหมาปั่าหิวโหย ต้องใจหายวาบ แข้งขาอ่อนยวบ ลิ้นแทบพันกัน แต่พอมองให้แน่ใจอีกหน เห็นศิษย์พี่ดวงตาสงบราบเรียบ ราวกับนักบวชนิกายฌานยอดฝีมือผู้หนึ่งไฉนเห็นภาพลวงตาไปเสียได้! ฉุนอวี๋เฉิงระบายลมหายใจโล่งอก จัดลำดับความคิดแวบหนึ่ง กล่าวสืบต่อจั่วม่อแสร้งทำเป็นฟังอย่างสนอกสนใจ แต่ลอบดึงม้วนหยกเปล่าออกมาจากแหวนบันทึกบางอย่างลงไปจวบจนกระทั่งฉุนอวี๋เฉิงเสร็จสิ้นการบรรยายอย่างออกรสของมัน จั่วม่อรีบชมเชยเป็นการใหญ่ “ศิษย์น้องฉุนมีความสำเร็จไม่ธรรมดาอย่างแท้จริง วันนี้นับว่าช่วยเปิดหูเปิดตาข้าไม่น้อย!”“ศิษย์พี่ชมเชยเกินไป ผู้น้องเพิ่งเข้าสำนักเท่านั้นเอง” ฉุนอวี๋เฉิงรีบกล่าวถ่อมตนจั่วม่อพลันถามอย่างกะทันหัน “ศิษย์น้องฉุนชมดูบ่อน้ำเหล่านี้แล้ว มีความเห็นอันใด?”“ผู้น้องรอบรู้จำกัด ชมดูไม่เข้าใจ เพียงรู้จักค่ายกลหล่อเลี้ยงอยู่บ้างเท่านั้น ดังนั้นบ่อน้ำนี้สมควรเกี่ยวข้องกับการเพาะเลี้ยงสัตว์ปราณ” ฉุนอวี๋เฉิงตอบตามตรง“ศิษย์น้องตาแหลมจริงๆ!” จั่วม่อปรบมือชื่นชม แต่เมื่อรวมกับใบหน้าว่างเปล่าไร้อารมณ์ กลับดูแปลกพิกลอย่างบอกไม่ถูก มันแสร้งกล่าวอย่างลึกลับ “เอ่ยถึงบ่อน้ำเหล่านี้ ข้าได้มาจากเศษชิ้นส่วนม้วนหยกโบราณ เรีย
