าปราณด่านจู้จีพออกพอใจได้อย่างง่ายดาย ศิษย์ที่เป็นชาวนาปราณสามคนนี้ยังไม่ได้รับปั้ายหยกชุนหยา ดังนั้นพวกมันยังไม่นับว่าเป็นเกษตรกรปราณที่แท้จริงจากนั้นเหล่าศิษย์อื่นๆ ก็เริ่มงานของพวกมัน ศิษย์ที่มีฝีมือทางเลี้ยงสัตว์เริ่มสร้างคอกปศุสัตว์ของพวกมัน เกาะแมกไม้รกร้างเป็นสถานที่อันยุ่งวุ่นวายไม่เบาจั่วม่อเหม่อมองมหาสมุทรไร้ขอบเขตอย่างซึมเซา“ที่นี่มันอะไรกัน?” เสียงอันคุ้นหูพลันปรากฏขึ้นข้างกายจั่วม่อตัวแข็งทื่อ หันขวับ เห็นผูเยาบิดกายอย่างเกียจคร้าน อ้าปากหาวหวอด “ข้าเผลอหลับไปงีบหนึ่ง แต่ดูเหมือนจะนานไปหน่อย!”“เผลอหลับไปงีบหนึ่ง?” จั่วม่อผู้กำลังจะปิติยินดี พอฟังก็ไม่รู้จะหัวร่อหรือร่ำไห้ดีมันในที่สุดค่อยจดจำได้ ว่าเจ้าผู้นี้คืออสูรฟั้า เป็นปิศาจเฒ่าที่สามารถมีชีวิตอยู่มาได้ตลอดหลายพันปีโดยไม่ด่วนแก่ตายไปเสียก่อน เวลาครึ่งปีสำหรับมัน สามารถเรียกว่าเผลอหลับไปงีบเดียวจริงๆ“ไฉนเจ้ามายังสถานที่ผีสางเช่นนี้เล่า?” ผูเยาเขม้นมองรอบด้าน พลางถามอย่างอยากรู้อยากเห็น“ตรวจสอบไปก็เท่านั้น ที่นี่เงียบสงบมาก ไม่มีอะไรเลย” จั่วม่อกล่าวอย่างไม่เห็นสำคัญ มันสามารถรู้สึกถึงจิตสำนึกของผูเยาที่กวาดสำรวจไปทั่วทั้งเกาะแมกไม้รกร้างในทันที“ฮ่าฮ่า สถานที่ที่ดี สถานที่อันประเสริฐ!” ผูเยากลับหัวร่อถูกอกถูกใจ“สถานที่ปิศาจนี่มีอันใดดี?” จั่วม่อมองผูเยาเหมือนมองคนปัญญาอ่อน “เจ้านอนหลับไปนานเสียจนกลายเป็นโง่งมไปแล้ว”
