สำหรับเรื่องนี้มันมีประสบการณ์ลึกล้ำยิ่ง“นี่ไม่ยุ่งยากซับซ้อน แค่ทะเลสาบน้ำดำนั่นก็เพียงพอ” ผูเยาหัวร่อคิกคักถึงตอนนี้จั่วม่อค่อยตระหนักว่าประโยค ‘สถานที่อันประเสริฐ’ ของเจ้าผู้นี้หมายความว่าอะไร ที่แท้เจ้าเหรินเยานี้เล็งทะเลสาบน้ำดำไว้แต่แรกต่อให้จั่วม่อโง่งมกว่านี้ บัดนี้ก็ยังล่วงรู้คุณค่าและความหายากของทะเลสาบน้ำดำสามารถเข้าตาคนอย่างผูเยาผู้มีสายตาสูงส่งอยู่เหนือศีรษะ ทะเลสาบน้ำดำนั่นเกรงว่าไม่ใช่ธรรมดาสามัญเสียแล้ว“เช่นนั้นทะเลสาบใหญ่ที่มีน้ำสีดำนั่น ข้ายกให้เจ้าก็แล้วกัน…”จั่วม่อกล่าวหน้าตายผูเยาย่อมไม่หลงกลปัญญาอ่อนเช่นนี้ มันหรี่ตามองจั่วม่อ “ผู้คนไม่สมควรโลภมากเกินไป”จั่วม่อทันใดนั้นรู้สึกหน้าร้อนวาบอยู่บ้าง แต่เวลานี้ใบหน้ามันหนาเท่ากำแพงเมืองแล้ว ย่อมไม่อาจพ่ายแพ้ด้วยประโยคเดียวเช่นนี้ มันแสร้งทำเป็นไม่ได้ยิน กล่าวว่า“อย่างน้อยที่สุดเจ้าต้องบอกข้าว่าจะถ่ายทอดสิ่งใดให้แก่ข้า อย่าได้คิดส่งมอบสินค้าเส็งเคร็งดังเช่นหอมจรุงไม่ลืมเลือนมารดามันออกมาเป็นอันขาด”“เส็งเคร็ง? เจ้าจะรู้คุณค่าของมันได้อย่างไรในเมื่อสายเจ้ายังอคติเช่นนี้! สักวันอย่ามาซาบซึ้งในหอมจรุงไม่ลืมเลือนของข้าก็แล้วกัน!” ผูเยาแค่นเสียง แล้วโยนลูกกลมแสงมายังจั่วม่อลูกหนึ่งจั่วม่อรีบรับลูกกลมแสง“บ่อน้ำฟูมฟักอสูร?” จั่วม่อขมวดคิ้วฉับ น้ำเสียงหวาดหวั่นอยู่บ้างและไม่พอใจ“เจ้ากลัวว่าข้าไม่ตายเร็วพอหรือไร?”ศาสตร์วิชาที่
