สือมากน้อยเท่าใด เจ้าย่อมทราบกระจ่างแก่ใจ เมื่อใช้จนหมด พวกเราทั้งหมดก็รอรับความตายด้วยกัน! เสี่ยวเหยียอาจอดตาย เจ้าอาจตายเพราะความยากจน จะอย่างไรล้วนตายเสมอกัน!”ผูเยาตะลึงลาน จากนั้นสักครู่ ค่อยกล่าวอย่างไม่เต็มใจอยู่บ้าง “ช่างไม่รู้ความจริงๆขึ้นภูเขากินภูเขา ลงทะเลกินทะเล* ไม่เคยได้ยินถ้อยคำเหล่านี้หรือ?”(*อุปมาว่านำสิ่งที่มีรอบตัวมาใช้ให้เป็นประโยชน์)จั่วม่อได้ยินเช่นนั้น เริ่มมีชีวิตชีวาขึ้นมาทันที “กินอย่างไรเล่า?”ผูเยาไม่กล่าววาจา จู่ๆ ก็จมลงไปในห้วงภวังค์ครุ่นคิดจั่วม่อรู้สึกแปลกพิกลอยู่บ้าง แต่ไม่ได้รบกวนผูเยาสักครู่ให้หลัง ผูเยาค่อยเอ่ยปาก “ข้าจะถ่ายทอดศาสตร์แขนงหนึ่งให้แก่เจ้า แต่เจ้าต้องช่วยข้าสร้างบ่อน้ำยมโลก”“บ่อน้ำยมโลก?” จั่วม่องงงวย“ถูกต้อง” ผูเยาตอบคำ แต่ไม่อธิบายรายละเอียด เพียงจ้องมองจั่วม่อนิ่ง“บ่อน้ำยมโลกใช้ทำอะไร?” จั่วม่อซักไซ้ เจ้าเหรินเยาดูผิวเผินคล้ายไม่เป็นอันตรายแต่จะอย่างไรเป็นเผ่าอสูรของแท้ไม่แปลกปลอม แม้ว่าจนถึงตอนนี้จั่วม่อจะยังไม่เคยเห็นผูเยากระทำเรื่องชั่วช้าก็ตาม“ใช้เพื่อตัวข้าเอง” ผูเยาตอบอย่างรวบรัด“สร้างยากหรือไม่? ใช้วัตถุดิบอะไรบ้าง?” จั่วม่อแบมือสองข้าง “บนเกาะโง่เง่านี่ไม่มีอะไรเลย เจ้าก็ทราบกระจ่างแก่ใจว่าข้ามีสิ่งใดอยู่ในมือบ้าง” หนนี้มันรอบคอบยิ่ง ไม่ต้องการรับปากแต่ไม่มีปัญญากระทำ จากนั้นต้องติดหนี้ก้อนโตอีกเป็นหนี้ผูเยาไม่ใช่หนี้ที่ดี
