สถานที่แห่งนี้ ช่างแร้นแค้นเปล่าเปลี่ยวอย่างแท้จริง!เมื่อพวกมันบินเข้าไปใกล้ๆ บริเวณเกาะทั้งหมดก็ปรากฏแก่สายตา จั่วม่ออดถอนหายใจไม่ได้สำนักส่งมันมายังหมู่เกาะแมกไม้รกร้าง มันไม่เพียงไม่ขุ่นข้องขัดเคือง แต่ยังปิติยินดีจากใจจริง บรรยากาศภายในสำนักไม่มีความกลมเกลียวปรองดอง บรรดาศิษย์พี่ศิษย์น้องที่มันรักใคร่สนิทสนม ล้วนไม่ได้อยู่ที่สำนักอีกต่อไป การเลือกออกมาอาจดีเสียกว่าหมู่เกาะแมกไม้รกร้างแม้แร้นแค้นห่างไกล แต่ฟั้าสูงดินไกลห่าง ที่นี่เมื่ออยู่ไกลจากสำนักถึงเพียงนี้ ความขัดแย้งภายในสำนักจะไม่ติดตามมาถึงที่นี่ มันสามารถมีชีวิตสุขสบายและอิสรเสรีในเวลานี้เอง ซิวเจ่อจำนวนหนึ่งบินขึ้นจากภายในเกาะ“พวกท่านใช่ศิษย์พี่จากสำนักกระบี่สุญตาหรือไม่?” หนึ่งในนั้นตะโกนถาม“เป็นพวกเราเอง!” จั่วม่อประสานมือคำนับ มันกำลังจะนำสัญลักษณ์ของสำนักออกมาแสดง แต่คนผู้นั้นกลับโบกมือ พลางกล่าวอย่างยิ้มแย้ม “ศิษย์พี่จั่วมาด้วยตัวเองสัญลักษณ์ก็ไม่จำเป็นแล้ว”“ศิษย์พี่รู้จักข้า?” จั่วม่อแปลกใจอยู่บ้างอีกฝั่ายยิ้มกว้าง กล่าวอย่างเป็นกันเอง “ม้วนหยกบันทึกการประลองระหว่างพี่จั่วกับเฉาอัน แม้หายากไม่น้อย แต่ผู้น้องโชคดีได้ครอบครองม้วนหนึ่ง ข้ารู้จักพี่จั่วผ่านบันทึกในม้วนหยก”จั่วม่อค่อยเข้าใจ รีบกล่าวถ่อมตน ประสานมือคารวะอีกรอบ “ศิษย์พี่ชมเชยเกินไป”“ข้าคิดไว้แล้วว่าพวกท่านต้องมาถึงในเร็ววัน ดังนั้นเก็บรวบรวมสัมภาระรอท่า
