ล่าวอย่างไร? เก็บจั่วม่อไว้ในสำนัก เป็นการดีต่อมันหรือไม่? เจ้าสมควรทราบดีว่าสถานการณ์ภายในของสำนักเราเป็นอย่างไร! เรามีเวลามาคอยปกปั้องมันหรือ? เจ้ามีหรือไม่? ไม่มี! ข้าก็ไม่มี! เหวยเสิ้งกับคนอื่นๆ ก็ไม่ได้อยู่ที่นี่ ไม่มีใครสามารถช่วยเหลือมันได้ เจ้าบอกมา ยังรั้งอยู่ที่นี่จะดีสำหรับมันจริงๆ หรือ?”เห็นใบหน้าของสือฟั่งหรงอ่อนลง มันอดทนอธิบายต่อว่า “หมู่เกาะแมกไม้รกร้างอาจห่างไกลและแร้นแค้นจริงดังว่า แต่ก็ปลอดภัยมาก ที่นั่นอยู่ด้านหลังเรา ดังนั้นมันจะอยู่บนเส้นทางถอยหนีของเรา จั่วม่อไปยังที่นั่น มันอาจได้รับความลำบากบ้าง แต่ชีวิตของมันจะไม่ตกอยู่ในอันตราย หากสถานการณ์ย่ำแย่จริงๆ และเราจำเป็นต้องล่าถอยเราจะต้องล่าถอยไปถึงหมู่เกาะแมกไม้รกร้างอย่างแน่นอน ในสถานการณ์เช่นนี้นอกเหนือจากการสร้างหลักประกันให้กับการอยู่รอดของมัน เจ้ายังต้องการสิ่งใดอีก?”สือฟั่งหรงไม่เอ่ยวาจาแม้แต่คำเดียว นางทราบดีว่าศิษย์พี่เจ้าสำนักกล่าวถูกต้องต่อสู้ดิ้นรนในใจเป็นเวลานาน นางค่อยเงยหน้า กัดฟันกล่าวว่า “ในเรื่องทรัพยากรท่านไม่สามารถลดทอนสิ่งที่มันสมควรได้รับ”“ตกลงตามนั้น” เผยเหยียนหรานรับปากอย่างง่ายดายสือฟั่งหรงหลับตาทอดถอนอย่างอ่อนล้า …เวลานี้นางไม่มีทางล่วงรู้เลย ว่าจากกันครานี้ แทบจะจากกันชั่วนิรันดร!
