“เพราะเหตุใด?” สือฟั่งหรงผุดลุกขึ้นทันควัน ใบหน้าเดือดดาล กล่าวเร็วปรื๋อ“จั่วม่อเพิ่งจะออกมาจากค่ายกล ท่านก็จะส่งมันไปยังสถานที่ทุรกันดารเช่นนั้น หมู่เกาะแมกไม้รกร้างแห้งแล้งแร้นแค้น เราเองก็เคยอยู่ที่นั่นมาก่อน เป็นสถานที่เช่นไรเราท่านล้วนทราบกระจ่าง ข้าไม่เห็นด้วย!”เผยเหยียนหรานมือหนึ่งคลึงหัวคิ้วอย่างอับจนปัญญา อีกมือหนึ่งโบกตัดบทสือฟั่งหรง “ศิษย์น้องหญิงอย่าเพิ่งใจร้อน ฟังข้าให้จบเสียก่อน”สือฟั่งหรงแค่นเสียงอย่างเย็นชา ไม่กล่าวคำใดรับมือศิษย์น้องหญิงเจ้าอารมณ์ผู้นี้ เผยเหยียนหรานอับจนหนทางอยู่บ้าง “หมู่เกาะแมกไม้รกร้างอาจแร้นแค้นลำบาก แต่ศิษย์น้องหญิงสมควรทราบความสำคัญของมันดีมิเช่นนั้น ไฉนข้าต้องส่งศิษย์น้องสามไปยังสำนักกระบี่หัวใจทะเลสาบเป็นการเฉพาะเล่า? สถานที่ที่เป็นจุดยุทธศาสตร์สำคัญเช่นนี้ หากไม่ได้อยู่ในมือคนของเรา ข้ารู้สึกไม่วางใจ เหวยเสิ้งกับคนอื่นๆ ล้วนมีภาระหน้าที่ เจ้าลองบอกมา นอกจากจั่วม่อ เรายังสามารถส่งผู้ใดไปอีก?”เผยเหยียนหรานทำท่าแบมือทั้งสองข้าง ย้อนถามสือฟั่งหรงสือฟั่งหรงหัวร่อเย้ยหยัน “ไม่จำเป็นต้องอ้างข้อแก้ตัวอันชอบธรรมเหล่านี้ ไม่ใช่ว่าท่านก็แค่เห็นว่าจั่วม่อยังไม่เข้าสู่ด่านหนิงม่าย อีกทั้งเจตจำนงกระบี่ของมันก็ยังไม่บรรลุขั้นเจตจำนงกระบี่หัวใจแปลงหรอกหรือ? เรื่องนี้ไม่ว่าอย่างไร ข้าก็ไม่มีวันเห็นด้วย!”เผยเหยียนหรานฝืนยิ้มบิดเบี้ยว “อา เจ้าต้องการให้ข้าก
