ยืนสั่นกระวนกระวายอยู่ร่วมครึ่งชั่วยาม มังกรค่อยเคลื่อนห่างออกไป แต่ยังคงเหลือบมองจั่วม่อแวบหนึ่งก่อนจากไป จั่วม่อเพียงสบตาก็เข้าใจความนัยในสายตาคู่นั้น‘ข้าจะกลับมาอีก’เมื่อมังกรหายไปอย่างสมบูรณ์ แรงกดดันบีบคั้นอันน่าพรั่นพรึงก็สาบสูญไปโดยไร้ร่องรอย พื้นดินรอบข้างว่างเปล่าราวกับไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้นมาก่อนในเวลานี้ จั่วม่อค่อยคลายจากอาการตึงเครียด เริ่มกวาดตาสำรวจสภาพรอบด้านพลันเข้าใจในทันทีว่ามันอยู่ใจกลางค่ายกลขบวนใหญ่ หวนนึกถึงค่ายกลอันน่าอัศจรรย์ที่มองเห็นจากกลางอากาศ อดตัวสั่นสะท้านไม่ได้ท่านย่ามันเถอะ! ท่านเจ้าสำนักกับเหล่าผู้อาวุโสคราวนี้ต้องการเล่นงานมันถึงตายเลยหรือไร?มันเพิ่งจะทอดถอนชมเชยในความมหัศจรรย์ของค่ายกลขบวนใหญ่นี้อยู่หยกๆ ไม่ได้คาดคิดว่าจะถูกอาจารย์ลุงรองโยนเข้ามาในค่ายกลตรงๆจั่วม่อต้องยอมรับ มันประเมินโทสะของอาจารย์ลุงรองที่มีต่อมันต่ำเกินไปจริงๆ!จั่วม่อค่อยๆ ฟืนฟูความคิดจิตใจ นึกถึงว่ามันร่ำร้องอยู่เป็นเวลานาน แต่ไร้การตอบสนอง ทันใดนั้นเข้าใจแจ่มแจ้ง ว่าท่านเจ้าสำนักกับเหล่าผู้อาวุโส คราวนี้ตั้งใจให้มันต้องทนทุกข์ทรมานอย่างแท้จริง ก่อนหน้านี้ไม่ใช่ว่ามันไม่เคยคิด ว่าอาจารย์ลุงรองกับคนอื่นๆ จะลงโทษมันอย่างไร ทุบตี หันหน้าเข้าหาผนังเพื่อสำนึกผิด หรือฝึกพิเศษอย่างโหดร้าย มันล้วนเตรียมตัวเตรียมใจไว้พรักพร้อมแต่หลังจากคำนวณทั้งหมด ผู้ใดจะคาดคิดว่าอาจารย์ลุงรองจะโหดเหี
