มันมาก หากมันวิงวอนขอร้อง บางทีซือฟูั่อาจจะใจอ่อน ยินยอมปล่อยมันออกไปก็ได้ร่ำร้องอยู่นาน จนเสียงแหบเสียงแห้ง ไม่มีการตอบสนองใดๆ จากภายนอกค่ายกลจั่วม่อในใจท่วมท้นไปด้วยน้ำขม หัวใจน้อยๆ ของมันลอยเท้งเต้งอยู่ในความขมขื่นจนกระทั่งถึงตอนนี้ มันยังคงไม่เข้าใจว่ากระทำสิ่งใดผิดพลาด จึงเป็นเหตุให้ท่านเจ้าสำนักกับเหล่าผู้อาวุโสพิโรธโกรธเกรี้ยวถึงปานนี้ขณะที่ร่ำร้องตะโกน เท้าของมันก็ไม่กล้าก้าวออกจากจุดเดิมแม้แต่นิ้วเดียว มังกรยักษ์วนเวียนอยู่ด้านหน้ามันอย่างเสรี ไม่ยอมละไปไหนไกล บางครั้งคราวดวงตาเฉยเมยเย็นชาคู่นั้นยังกวาดผ่านร่างมันเป็นระยะ จั่วม่อหนาววูบตั้งแต่ศีรษะจรดเท้ามันไม่สงสัยเลยว่าหากมันขยับสักนิด เจ้ามังกรจะตะปบเบาๆ ด้วยกงเล็บ จากนั้นมันก็จะถูกฉีกออกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย เลือดเนื้อกระเซ็นไปทั่ว ปิดฉากชีวิตน้อยๆ อันน่าเวทนาของมันเจ้าสิ่งนี้เป็นของจริง!มันอยากร่ำไห้แต่ไร้น้ำตา ร่างกายสั่นระริกไปทั้งตัวเมื่อได้เผชิญกับใบหน้าที่แท้จริงของมังกรน้ำแข็งของอาจารย์ลุงรอง มันค่อยตระหนักอย่างแจ่มแจ้งว่า เจตจำนงกระบี่ปลอมที่ผูเยาสร้างขึ้นมากับของจริงที่อยู่ตรงหน้านี้ ที่แท้แตกต่างกันอย่างใหญ่หลวงถึงเพียงนี้! ช่างน่าสะพรึงกลัว! ความกลัวตามสัญชาตญาณ พลุ่งขึ้นมาจากส่วนลึกของหัวใจ ไม่ว่าจะพยายามระงับยับยั้งสักเท่าใดความกลัวเป็นเหมือนหญ้าปีศาจที่ไม่อาจต้านทานได้ แพร่กระจายอย่างบ้าคลั่งในใจมันหลังจาก
