ไม่อาจทำเช่นนี้…จั่วม่อคร่ำครวญในใจ มันที่แท้ล่วงเกินซือฟูั่กับเหล่าผู้อาวุโสใหญ่โตปานใด จึงทำให้ทุกคนเดือดดาลถึงเพียงนี้?หากยังรั้งอยู่ที่เดิม ก็ได้แต่รอคอยให้มังกรหวนกลับมาเท่านั้น จุดนี้อันตรายเกินไป!มันขบกรามแน่น โคจรวัชรสูตรน้อยทันที ยามนี้วัชรสูตรน้อยของมันบรรลุถึงขั้นวงจรสัตตบงกชทองคำ ดาบกระบี่ยากกล้ำกรายโชคดีที่เกอฝึกปรือวิชานี้มา…จั่วม่อในใจชื่นชมยินดีโถงสุญตา เผยเหยียนหรานกับพวกดื่มชาอย่างสบายอกสบายใจ“ฮ่าฮ่า เจ้าเด็กเหลือขอนั่นจะต้องใช้วัชรสูตรน้อยอย่างแน่นอน” หยานเล่อหัวร่อสะใจ เหลือบมองซินหยานซึ่งดื่มโดยปราศจากวาจา “ศิษย์พี่รองคิดการณ์รอบคอบจริงๆ แม้แต่วัชรสูตรน้อยยังนับรวมเข้าไปด้วย”“เซียนกระบี่เพียงฝึกปรือกระบี่” ซินหยานกล่าวอย่างไร้อารมณ์ ยกชาขึ้นจิบคำหนึ่ง จากนั้นกล่าวเสริมว่า “ไม่ใช่ฝึกปรือกายา”“เด็กผู้นี้เหลือร้ายจริงๆ มันเพียงแค่หลงเดินผิดทางเท่านั้น” สือฟั่งหรงใบหน้ามีโทสะกรุ่นๆ ศิษย์ของนางทำให้ทุกผู้คนปวดเศียรเวียนเกล้า ทั้งยังเสียค่าใช้จ่ายมากมายในใจนางจึงรุมเร้าด้วยไฟโทสะ “ให้มันฝึกปรือวิชาเสริมสร้างสังขาร เพื่อที่จะได้มีบางอย่างไว้ช่วยชีวิต หนอย มันกลับประเสริฐยิ่ง สามารถบรรลุถึงขั้นที่สี่อย่างเงียบเชียบเรียกให้มันศึกษาวิชาค่ายกล เพื่อให้มันได้เรียนรู้เพิ่มเติมเกี่ยวกับวิชาหลอมกลั่นโอสถจะได้มีงานทำ ไม่มีปัญหาในการใช้ชีวิต นึกไม่ถึงเดรัจฉานน้อยนี้จะลุ่มหลงงมง
