วกท่านสามารถจัดส่งสิ่งของเข้าไปสนับสนุนมันได้”ซินหยานพลันเอ่ยปาก “ข้าจะไปนำมันมา”กล่าวจบคำ ร่างก็หายวับไปจั่วม่อกำลังพักผ่อนอย่างเกียจคร้านอยู่บนเก้าอี้โยก อาบแดดอย่างผ่อนคลายกำหนดการเปิดเขตแดนลับของเทียนซงจื่อถูกเลื่อนออกไปครั้งแล้วครั้งเล่า ดังนั้นมันจึงไม่มีสิ่งใดให้กระทำ ว่ากันว่าการเลื่อนเปิดเขตแดนลับเป็นข้อร้องขอจากบรรดาเจ้าสำนักต่างๆ งานชุมนุมวิจารณ์กระบี่หนนี้เป็นประโยชน์ต่อเหล่าซิวเจ่อที่เข้าร่วมประลองอย่างใหญ่หลวง สิ่งแรกที่หลายคนทำเมื่อกลับสู่สำนัก คือการปิดด่านฝึกตนเวลานี้หลายๆ คนยังไม่ได้ออกจากการปิดด่านฝึกตน การขอเลื่อนเวลาเปิดเขตแดนลับย่อมเป็นเรื่องธรรมดาศิษย์พี่ใหญ่ก็ยังคงปิดด่านฝึกตน ศิษย์พี่หลัวหลีจึงฉวยโอกาสนี้ เข้าสู่ถ้ำกระบี่นึกถึงเรื่องนี้ขึ้นมา จั่วม่ออดประหลาดใจไม่ได้ ศิษย์พี่หลัวหลีได้รับอนุญาตให้เข้าสู่ถ้ำกระบี่ แต่ไฉนท่านเจ้าสำนักกับเหล่าผู้อาวุโสไม่อนุญาตให้มันเข้าสู่ถ้ำกระบี่ด้วย? ที่จริงมันก็ไม่ค่อยสนใจนักหรอกว่าจะได้เข้าไปในถ้ำกระบี่หรือไม่ สิ่งที่มันระแวงก็คือช่วงไม่กี่วันมานี้ช่างเงียบสงบเหลือเกิน อาจารย์ลุงซินหยานกับคนอื่นๆ ไฉนไม่มาเสาะหามัน?คิดถึงคำ ‘ประเสริฐ’ ที่อาจารย์ลุงซินหยานกล่าวไว้ในตอนที่มันพักรักษาตัว จั่วม่อหัวใจเย็นเฉียบ แม้ว่ามันจะอยู่ภายใต้แสงตะวันอันอบอุ่นก็ตาม ยังไม่อาจระงับอาการตัวสั่นระริกอย่างหนาวเหน็บได้ ในใจบังเกิดลางสังหรณ์อย่
