างแรงกล้า ว่าเรื่องนี้ไม่มีทางจบลงอย่างง่ายดายต้องมีอะไรรอคอยมันอยู่อย่างแน่นอน!ในเวลานี้เอง มันเห็นซินหยานลอยลงมาจากฟากฟั้าในชั่วขณะนี้ จั่วม่อรู้สึกราวกับตกลงไปในถ้ำน้ำแข็ง ขาแขนหนาวเหน็บไปหมดซินหยานแค่นเสียงอย่างเย็นชา หิ้วจั่วมือขึ้นด้วยมือข้างเดียว โดยไม่กล่าววาจา ก็ทะยานขึ้นฟั้าอาจารย์ลุงรองเหาะเร็วมาก ลมแรงตีใส่ใบหน้า จั่วม่อกระทั่งลืมตายังลืมไม่ขึ้น“อาจารย์ลุง เราจะไปที่ใด?” จั่วม่อพยายามต้านทานสายลมอันรุนแรง ถามอย่างระมัดระวัง“ฝึกกระบี่” ซินหยานตอบอย่างไร้อารมณ์“ฝึกกระบี่?” จั่วม่อคลายใจลงเล็กน้อย ดีแล้ว ดีแล้ว นี่ไม่ใช่เรื่องแปลกอันใดฮะ ไฉนไปยังด้านหลังภูเขา? อาจารย์ลุงจะสอนวิชากระบี่ให้มันที่บริเวณด้านหลังหรือ?ทันใดนั้น จั่วม่อตกตะลึงตัวแข็งทื่อด้านล่างพวกมัน เห็นค่ายกลมหายักษ์ขบวนหนึ่งปรากฏขึ้น ใหญ่โตมโหฬารชนิดที่ว่า ทำเอาขบวนค่ายกลที่มันก่อตั้งในชุมนุมวิจารณ์กระบี่รอบสุดท้าย กลายเป็นค่ายกลเล็กๆ ไปเลยทีเดียวในสำนักมีค่ายกลขบวนใหญ่โตถึงเพียงนี้ขึ้นมาตั้งแต่เมื่อใด?ไม่เคยมี ไม่เคยมีแน่ๆ เมื่อไม่นานมานี้ มันยังเคยมายังบริเวณนี้ตั้งหลายครั้งหลายครา!จั่วม่อเห็นท่านเจ้าสำนัก อาจารย์ลุงหยานเล่อ ท่านอาจารย์ กับนักพรตชราที่มันไม่รู้จักแต่ไฉนดวงตาของทุกคนที่มองมายังมัน ถึงได้แปลกประหลาดเช่นนี้…ขณะที่จั่วม่อกำลังมึนงงสงสัย อาจารย์ลุงซินหยานก็คลายมือ มันร่วงดิ่งลงไป“อ๊าก!”จั่วม่อกร
