ีดร้องโหยหวน เสียงลมรุนแรงดังอยู่ข้างหู มันไม่มีปัญญาควบคุมร่างกายในความแตกตื่นลนลาน ได้แต่เร่งโคจรวัชรสูตรน้อย!ร่างสีทองตกลิ่วลงมาจากฟั้า กระแทกพื้นเสียงดังสนั่นลั่นโลกตูม!พื้นดินสั่นสะเทือน เศษหินเศษดินปลิวว่อน จากนั้นร่างสีทองที่สกปรกมอมแมมค่อยคลานออกมา ทิ้งหลุมรูปคนไว้เบื้องหลังจั่วม่อรู้สึกกระแทกคราวนี้ อวัยวะภายในแทบจะเคลื่อนไปจากเดิม มันลืมตาอย่างมึนงง พยายามดิ้นรนลุกขึ้น พลางถ่มเศษโคลนออกจากปากโชคดีที่เกอฝึกปรือ…จั่วม่อสูดปากอย่างเจ็บปวด ร่างกายคล้ายหลุดเป็นชิ้นๆ ต่อให้มันฝึกปรือวัชรสูตรน้อยถึงขั้นวงจรสัตตบงกชทองคำก็ตาม ตกลงมาจากความสูงระดับนี้ ยังคงเจ็บปวดสุดทานทนแต่มันเริ่มอุ่นใจขึ้นเล็กน้อย ในเมื่อมันกินดินกินโคลนก็กินไปแล้ว เรื่องนี้สมควรใกล้จะจบสิ้นแล้วกระมังฮะ ที่นี่มันที่ใด? ไม่ถูกต้อง!ตรงหน้ามัน กระแสเจตจำนงกระบี่ม้วนโถมเป็นชั้นๆ ไหลเชี่ยวกรากหนาแน่นอย่างกับผืนปั่า ไร้หนทางหลบเลี่ยง!จั่วม่อแทบร่ำไห้ไม่นะ… ผู้คนไม่อาจทำเช่นนี้…
