่วม่อตื่นเต้นดีใจอย่างฉับพลัน มันเองก็มาจากสำนักกระบี่ จึงตระหนักถึงคุณค่าของโคลนสีเทาในมือมันได้ในทันที“เช่นนั้นหากสิ่งนี้เพียงใช้เป็นวัตถุดิบสำหรับกระบี่บิน เถ้าแก่จะให้ราคาเท่าใด?”จั่วม่อถามเสมียนร้านลังเลแวบหนึ่ง จากนั้นรายงานราคา “สองร้อยชิ้นจิงสือระดับสาม”ทันทีที่มันกล่าวจบ ซู่พลันเอ่ยปาก “สามร้อยชิ้นจิงสือระดับสาม จั่วเซียนเซิงสามารถขายให้แก่ข้าหรือไม่?” หลังจากคบค้าสมาคมกับมันมาสักพัก นางพอจะหยั่งทราบนิสัยใจคอทั่วไปของมันบ้าง ตัวประหลาดนี้ฉลาดเฉลียว ยากจะหลอกลวงมัน แต่ตราบเท่าที่ราคาสูงพอ สามารถล่อลวงมันได้ไม่ยาก“ตกลง!” จริงดังคาด จั่วม่อไม่สิ้นเปลืองวาจาอื่น เห็นพ้องทันทีสามร้อยชิ้นจิงสือระดับสามไกลเกินกว่าราคาในใจมันมาก โคลนสีเทาเป็นเพียงของเสียที่เจดีย์ห้าสีขับถ่ายออกมา มันนับว่าได้มาง่ายๆซู่ก็ไม่อิดออด ส่งจิงสือให้จั่วม่อทันทีพอมีจิงสือในมือ จั่วม่อในใจค่อยรู้สึกมั่นคงปลอดภัย แน่นอนว่าเมื่อมีอาหารอยู่ในมือ ในใจก็ไม่มีความตื่นตระหนกสามร้อยชิ้นจิงสือระดับสาม แม้ไม่มาก แต่ก็ไม่ใช่จำนวนเล็กน้อย อย่างไรก็ตาม ในหอลอยร้อยวิเศษ นี่ไม่พอจะซื้อเศษยุทธภัณฑ์เวทสักชิ้นด้วยซ้ำ จั่วม่อได้แต่จากมาอย่างไม่ยินยอมพร้อมใจ ของวิเศษของหอลอยร้อยวิเศษล้วนยอดเยี่ยม แต่ราคาไม่ใช่สิ่งที่สามัญชนสามารถแตะต้องได้เปั้าหมายของมันคือการค้าที่มีมูลค่าน้อยกว่านี้ อย่างเช่นเหอหยงในหมู่พ่อค้าที่จั่วม่อรู้จ
