ัก ฟูั่จินอาจเป็นงูเจ้าถิ่น เส้นสายของมันซับซ้อนกว้างขวางสามารถเสาะหาสินค้าหายากได้เสมอ แต่หากกล่าวถึงวัตถุดิบหลักจำนวนมาก มันไม่ได้มีประโยชน์ทางเรื่องนี้ นี่กลับเป็นจุดเด่นของเหอหยง จั่วม่อกับเหอหยงเคยค้าขายกันมาก่อน ตั้งแต่ตอนที่เหอหยงเหมาซื้อบุปผาแดงคะนองในทุ่งปราณของมัน ความร่วมมือระหว่างพวกมันดีงามมากทีเดียวเมื่อเหอหยงพบเห็นจั่วม่อ ต้องประหลาดใจมาก รีบแย้มยิ้มให้ “จั่วต้าแหย (นายท่านจั่ว) ให้เกียรติมาเยือนร้านค้าซ่อมซ่อของข้า ถือเป็นเกียรติอย่างยิ่ง!”นามของจั่วม่อเวลานี้โด่งดังสะท้านไปทั่วอาณาจักรนภาจันทร์ ร้อนแรงดั่งดวงอาทิตย์เที่ยงวัน เหอหยงย่อมวางตัวต้อยต่ำมาก“เถ้าแก่เหอเห็นว่าข้าชราถึงเพียงนั้นแล้วหรือ?” วาจาแรกของจั่วม่อทำเอาเหอหยงสีหน้าแปรเปลี่ยน แต่ประโยคถัดมา มันค่อยคลายใจ ระบายลมหายใจอย่างโล่งอก“ปฏิบัติต่อสหายเก่าเช่นนี้ ไม่คิดว่ามีมารยาทมากเกินไปหรือ เพียงเรียกข้าเสี่ยวจั่วก็พอ”นี่ไม่อาจโทษว่าเหอหยงประสาทเสียเกินไป เทียบกับกาลก่อน จั่วม่อในยามนี้มีชื่อเสียงสะท้านตงฝู พ่อค้าเล็กๆ เช่นเหอหยงย่อมมองข้ามผ่านไปถึงอนาคต สำนักกระบี่สุญตากอรปด้วยสามศิษย์อัจฉริยะและสี่ยอดคนด่านจินตัน การรุ่งโรจน์ของพวกมันเป็นเพียงเรื่องของเวลาเท่านั้นสำนักกระบี่สุญตาลี้ลับผิดธรรมดา ไม่มีผู้ใดทราบว่าปกติพวกมันมีพฤติกรรมเช่นไรเมื่อบุคคลภายนอกเผชิญหน้ากับพวกมัน ไหนเลยไม่ระมัดระวังจนตัวเกร็งได้เห
