อหยงรอบรู้เปียมประสบการณ์ ความไหลลื่นเป็นความสามารถตามธรรมชาติแสร้งสัพยอกอย่างคุ้นเคย “ดูเถอะ ดูเถอะ เจ้าเรียกข้าเถ้าแก่เหอ แต่จะให้ข้าเรียกเจ้าว่าเสี่ยวจั่ว นี่จะถูกต้องได้อย่างไร หากเราเป็นพี่น้อง ก็เพียงเรียกข้าเหล่าเหอ*”(ใช้เรียกคนแซ่เหอที่อายุมากกว่าอย่างสนิทสนม)ด้วยชื่อเสียงเช่นนี้ จั่วม่อกลับไม่ได้ประพฤติตนแตกต่างจากกาลก่อน ไม่มีความเย่อหยิ่งถือดีแม้แต่น้อย นึกถึงศิษย์เอกของสำนักอื่นๆ ที่มันมักคบค้าสมาคมด้วย เหอหยงอดทอดถอนใจไม่ได้ หากสำนักกระบี่สุญตาไม่เจริญรุ่งเรือง โลกนี้ก็ไม่มีความยุติธรรมแล้ว“ฮ่าฮ่า ใช่ๆ เรายังเป็นสหายเก่ามาก่อน” จั่วม่อกล่าวปนหัวร่อ มันเคยคบค้ากับฟูั่จินและคนอื่นๆ มานับครั้งไม่ถ้วน เรื่องเหล่านี้คุ้นเคยยิ่งเหอหยงชี้จั่วม่อ หัวร่อพลางกล่าว “ข้าทราบว่าเจ้าไม่มาโดยไม่มีธุระ บอกมาเถอะซื้อหรือขาย?”จั่วม่อหัวร่อฮิฮะ “เหล่าเหอรู้จักข้าดีเกินไปแล้ว อืม ข้าตั้งใจมาซื้อหาวัตถุดิบห้าธาตุ”“วัตถุดิบห้าธาตุ?” เหอหยงสีหน้างงงวย “เจ้าต้องการของเหล่านั้นไปทำอะไร?”จากนั้นพลันตระหนัก “ใช่แล้ว เป็นข้าหลงลืมไปเอง เจ้ายังมีฝีมือทางด้านหลอมสร้างยุทธภัณฑ์กับหลอมกลั่นโอสถ!”จั่วม่อไม่ได้อธิบาย เพียงแย้มยิ้มพลางกล่าว “ข้าต้องการเลือกหาวัตถุดิบบางอย่างที่มีพลังห้าธาตุแข็งแกร่ง เจ้ามีหรือไม่?”“ชั้นดีหรือธรรมดา?”“ธรรมดา”“เช่นนั้นตามข้ามาทางด้านนี้” เหอหยงกล่าวพลางพยักเพยิด เดินนำไป
