น้าทุกคนในชั่วพริบตา
ซูเฉิน!
“ซูเฉิน?!”
ร่างของจางหงสั่นสะท้าน ดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดผวาสุดขีด
เขาไม่เคยคาดคิดว่าซูเฉินจะกล้าบุกมาตระกูลจาง แถมยังเหาะเหินมาอย่างเปิดเผยเช่นนี้ ทำให้เขาตกตะลึงถึงขีดสุด
“เหาะเหินได้? เขา…เขาเป็นจ้าวยุทธ์อย่างนั้นหรือ?!”
มีคนร้องอุทาน เสียงเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
ผู้อาวุโสของตระกูลจางมากมายล้วนตกตะลึงเมื่อเห็นซูเฉินมาถึงโดยเหาะเหิน รูปลักษณ์องอาจไร้ผู้เทียบเทียมเช่นนั้น ทำให้พวกเขารู้สึกขนลุกเกรงกลัว
“เจ้าคือจางหงใช่หรือไม่? นักฆ่าจากหอเฟิงอวี่ เจ้าคือผู้สั่งให้พวกมันมาฆ่าข้าใช่หรือไม่?”
ซูเฉินกล่าวอย่างสงบ ทว่าคำพูดแฝงไปด้วยแรงกดดันมหาศาล
“ใช่ ข้าเอง! ซูเฉิน ข้าไม่คิดว่าหอเฟิงอวี่จะฆ่าเจ้าไม่ได้ แต่เจ้ากลับกล้ามาถึงคฤหาสน์จาง?!”
จางหงหัวเราะเย้ย แม้ในใจจะหวาดกลัว ทว่าเขามองออกว่าพลังของซูเฉินยังคงอยู่เพียงขอบเขตแก่นแท้พลังเท่านั้น มิใช่จ้าวยุทธ์แต่อย่างใด
การที่อีกฝ่ายเหาะเหินได้ คงเป็นเพียงวิชาพิเศษเท่านั้น
เมื่อเห็นซูเฉินมายืนอยู่เบื้องหน้า ความโกรธและความแค้นในใจพลันปะทุออกมาอย่างรุนแรง
ฟุ่บ! ฟุ่บ! ฟุ่บ!
เหล่าผู้อาวุโส ผู้คุมกฎ และยอดฝีมือแห่งตระกูลจางพากันกรูกันออกมา ล้อมซูเฉินไว้ตรงกลาง สายตาเต็มไปด้วยเพลิงพิโรธ
แม้พวกเขาจะรู้ว่าซูเฉินไม่ธรรมดา
แต่ตระกูลจางคือตระกูลใหญ่หนึ่งในสี่ของนครหลวง มีจ้าวยุทธ์ไม่น้อยกว่าสิบคน พร้อมผู้คุมกำลังอีกมากมา
