หัวใจก็สั่นสะท้าน หนังศีรษะชาซ่านแค่ตอแยซือฟูั่เพียงผู้เดียว วันคืนของมันก็ยากลำบากมากพอแล้ว ครั้งนี้ยิ่งประเสริฐกว่าเดิม ตอแยรวดเดียวสี่คนครบถ้วนบริบูรณ์เลยทีเดียว มิหนำซ้ำฟังจากน้ำเสียง คล้ายจะเป็นเรื่องร้ายแรงไม่น้อยสิ่งที่ทำให้จั่วม่อหดหู่มากที่สุด คือจนถึงตอนนี้ มันยังไม่เข้าใจว่ามันกระทำผิดที่ใดกล่าวตามเหตุผล ผลงานของมันในการประลองคราวนี้สมควรไม่เลวร้ายจึงจะถูกจั่วม่อในใจกลัดกลุ้มกังวลไม่คลายมีเพียงเหวยเสิ้งที่มีสีหน้าครุ่นคิดทั้งซือฟูั่ ท่านเจ้าสำนักและอาจารย์ลุงทั้งสอง ล้วนขุ่นเคืองมัน จั่วม่อไม่ทราบจะทำอย่างไรเพื่อบรรเทาโทสะของพวกมัน อย่างไรก็ตาม มันเป็นคนง่ายๆ ไม่ค่อยอินังขังขอบต่อสิ่งใด ทราบว่ากังวลไปก็ไร้ประโยชน์ ดังนั้นไม่คิดถึงเรื่องนี้อีกต่อไป กลับไปคิดถึงม้วนหยกค่ายกลเบื้องต้นของคุนหลุนที่กำลังจะเข้ามาอยู่ในมือมันในไม่ช้า ความกลัดกลุ้มกังวลก็หายวับไปเมื่อสือฟั่งหรงกลับจากอารามตงฝู อาการบาดเจ็บของทั้งสามคนก็ฟืนตัวรวดเร็วขึ้นมาก สองสามวันให้หลัง พวกมันก็สามารถลุกขึ้นเคลื่อนไหว หลังจากนี้ เพียงต้องพักผ่อนอย่างสงบและอาศัยการเข้าฌานชั่วระยะหนึ่ง ก็จะทุเลาหายดีอย่างสมบูรณ์นอนปั่วยอยู่บนเตียงมานาน พวกมันทั้งสามเบื่อแทบตายแล้ว ดังนั้นพากันออกไปสูดอากาศข้างนอกบนยอดเขา ลมแรงมาก ทั้งสามคนเบิกบานสำราญใจ หลังจากนอนซมอยู่บนเตียงเป็นเวลานาน ทำให้พวกมันตระหนักว่าการมีลมเย็นเปั่าใส
