นใด?” เหวยเสิ้งสังเกตเห็นความเหม่อลอยของจั่วม่อจั่วม่อสติกลับสู่ร่าง กล่าวกลบเกลื่อนว่า “ข้ากำลังคำนวณว่าเมื่อใดจะได้รับของรางวัล”เหวยเสิ้งอดแย้มยิ้มออกมาไม่ได้หลัวหลีก็มีสีหน้าอับจนปัญญา แต่ยังถามอย่างใคร่รู้ “คนโลภมากอย่างเจ้า ไฉนเลือกสินค้าเส็งเคร็งเช่นนั้น เห็นได้ชัดว่ามียุทธภัณฑ์เวทที่ดีมากมาย” จั่วม่อเลือกของรางวัลเป็นม้วนหยก เหวยเสิ้งกับหลัวหลีรู้สึกไม่คาดฝันเป็นอย่างยิ่ง ทุกคนคาดเดาว่าจั่วม่อจะต้องเลือกยุทธภัณฑ์เวทระดับสี่ หรืออย่างน้อยต้องเป็นยุทธภัณฑ์เวทระดับสามชั้นสุดยอด ไม่มีผู้ใดคาดคิด ว่ามันจะเลือกม้วนหยกที่ไม่มีคำอธิบายม้วนหนึ่งจั่วม่อเหลือกตา “หากท่านไม่เข้าใจ ก็ไม่ต้องกล่าวเหลวไหลไร้สาระ”หลัวหลีกลับไม่มีโทสะ มันยังจำได้ว่าพอจั่วม่อเลือกม้วนหยก สีหน้าท่านเจ้าสำนักกับเหล่าผู้อาวุโสดูน่าเกลียดมากถึงเพียงไหน มันในที่สุดก็เข้าใจว่าไฉนท่านเจ้าสำนักกับผู้อาวุโสพิโรธโกรธกริ้วปานนั้นหลัวหลีสบตาเหวยเสิ้งแวบหนึ่ง แย้มยิ้มให้แก่กัน พวกมันทั้งคู่ไม่มีผู้ใดคิดสะกิดเตือนจั่วม่อเมื่อสามารถลุกขึ้นท่องเที่ยวไปรอบๆ ได้ พวกมันทั้งสามก็รีบย้ายกลับไปยังที่พำนักของตนทันที ไม่มีผู้ใดปรารถนาอยู่ในเรือนขิงหอมนานกว่านี้อีกจั่วม่อกลับมายังลานน้อยลมตะวันตกของมันนอนอาบแดดอย่างเกียจคร้าน บางครั้งคราวยกศีรษะขึ้นมอง มันสามารถมองเห็นนกโง่ยืนอยู่บนหลังคา วางท่าอวดโอ่ความงามของนางหลากหลายท่วงท่า หากเ
