ป็นเวลาอื่น จั่วม่อต้องซัดก้อนหินใส่มันด้วยความหมั่นไส้อย่างแน่นอน แต่เมื่อห่างกันไปช่วงหนึ่งแล้วกลับมาพบหน้ากันอีกครั้ง มันพบว่าเจ้านกโง่ก็ค่อนข้างน่ารักอยู่บ้างเสี่ยวกั่วกำลังตั้งอกตั้งใจปอกผลไม้หลากหลายชนิดไว้สำหรับศิษย์พี่ ศิษย์พี่หญิงหลี่อิงฟั่งเป็นผู้นำผลไม้เหล่านี้มา หลี่อิงฟั่งกับจั่วม่อกำลังสนทนาอย่างออกรส“ฮ่าฮ่า ศิษย์น้องต้องรีบหายเร็วๆ คราวนี้ศิษย์น้องทำให้ทุกผู้คนตื่นตะลึง เมื่อผลการประลองประกาศออกมา คงมีคนพูดไม่ออกมากมาย” หลี่อิงฟั่งคล้ายฉุกคิดอันใดขึ้นได้ นางยิ้มแย้ม กล่าวว่า “หนานเหมินหยางเข้าสู่อารามตงฝู กลายเป็นศิษย์ผู้น้องของหวีปั๋าย อ๊า น่าสงสารจริงๆ” นางไม่ได้บอกว่าสงสารหนานเหมินหยางหรือหวีปั๋าย บางทีอาจเป็นทั้งคู่ นางกล่าวสืบต่อ “ส่วนจงหมิงเอี้ยน ว่ากันว่าการบาดเจ็บสาหัสยิ่ง ศิษย์น้องกลายเป็นคนที่สำนักกระบี่ตงฉีแค้นเคืองที่สุด ทางที่ดีอย่าไปเดินเล่นแถวสำนักกระบี่ตงฉีจะดีกว่า ตงฝูในเวลานี้น่าเบื่อมาก ทุกคนกำลังพักฟืน ราคาของยารักษาอาการบาดเจ็บในตลาดทะยานสูงขึ้น…”จั่วม่อกัดผลไม้กร้วมๆ น้ำผลไม้กระเซ็นไปไกล มันกล่าวอู้อี้ว่า “ไม่สำคัญหรอก ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับข้าเสียหน่อย…”หลี่อิงฟั่งหัวร่อ พลางกล่าวย้ำว่า “ศิษย์น้องต้องหายเร็วๆ คราวนี้มีผู้คนมากมายวิ่งมายังร้านของเรา ถามว่าศิษย์น้องเจ้ายังรับทำการค้าหรือไม่ ชื่อเสียงด้านค่ายกลของศิษย์น้องโด่งดังไปทั่วอาณาจักรนภา
