ลาเช่นนี้ ใบหน้าของนางยังคงปิดคลุมด้วยตาข่ายแพรสีดำ“วันนี้รู้สึกสบายขึ้นบ้างหรือไม่?” หลินเชียนถามด้วยความกังวลซู่พยักหน้า แต่ไม่กล่าววาจาหลินเชียนสีหน้าเต็มไปด้วยการตำหนิตัวเอง มันนำขวดหยกออกมา พลางกล่าวอย่างนุ่มนวล “ข้าไม่คิดว่าจะถึงกับทำให้เจ้าได้รับบาดเจ็บเช่นนี้ นี่เป็นความผิดของข้าเอง เม็ดยาคงวัยเยาว์นี้จะเป็นประโยชน์กับเจ้า รีบรับประทานเถอะ”ซู่สะท้านขึ้นทั้งร่างนางจ้องมองขวดหยกในมือหลินเชียนตาเขม็งนางเคยได้ยินนามเม็ดยาคงวัยเยาว์ มันเป็นโอสถปราณหายากและล้ำค่ามากโดยเฉพาะอย่างยิ่งเหมาะสำหรับซิวเจ่อสตรี มีประโยชน์ต่อการบำเพ็ญเพียรอย่างใหญ่หลวง หากจะให้ใช้เพียงเพื่อรักษาอาการบาดเจ็บ นางยังรู้สึกว่าสิ้นเปลืองเป็นอย่างยิ่ง“ท่านที่แท้เป็นใครกันแน่?” สายตาของซู่เปลี่ยนจากขวดหยกไปยังหลินเชียน ถามอย่างเย็นชานางเมื่อเคยได้ยินนามเม็ดยาคงวัยเยาว์ ย่อมทราบกระจ่างถึงเรื่องความหายากสำนักกระบี่หัวใจทะเลสาบของนางแม้เป็นสำนักชั้นยอดในอาณาจักรนภาจันทร์ แต่สำหรับโอสถปราณชั้นสูงเช่นเม็ดยาคงวัยเยาว์นี้ ไม่ใช่สิ่งที่พวกมันสามารถครอบครองได้ตลอดมา นางคาดเดาว่าหลินเชียนเป็นศิษย์ของหนึ่งในผู้อาวุโสของสำนัก ทว่าวินาทีที่มันหยิบเม็ดยาคงวัยเยาว์ออกมา นางพลันตระหนักว่าหลินเชียนไม่มีทางเป็นศิษย์ในสำนักนางอย่างแน่นอนเช่นนั้นจะนำไปสู่อีกปัญหาสำคัญอีกเรื่องหนึ่ง ที่แท้ปั้ายสัญลักษณ์สำนักในมือของหลินเชียนมาจากที
