่ใด?เปั้าหมายที่แท้จริงของมันคือสิ่งใด?สายตาของซู่ดุจลูกธนู แต่หลินเชียนพียงหัวร่อเบาๆ สีหน้าราบเรียบเป็นปกติ ค่อยๆวางขวดหยกใส่เม็ดยาคงวัยเยาว์ไว้ตรงหน้าซู่ “ในระยะสั้น ข้าย่อมไม่ใช่ศัตรูของศิษย์น้องหญิง”จากนั้นมันถามว่า “เรื่องที่ข้าไหว้วานคราวก่อน ศิษย์น้องหญิงทราบผลแล้วหรือไม่?”เห็นความสงบราบเรียบบนใบหน้าหลินเชียน ซู่ลังเลแวบหนึ่ง ก่อนจะสั่นศีรษะ“ไม่ใช่มัน”หลินเชียนดูคล้ายไม่แปลกใจกับผลลัพธ์นี้ เพียงผงกศีรษะ “ลำบากศิษย์น้องหญิงแล้ว ศิษย์น้องหญิงโปรดพักผ่อนรักษาตัวให้ดี สำหรับเรื่องหลอมสร้างกระบี่ของเจ้าปล่อยให้เป็นธุระของข้าเอง รับรองว่าจะไม่ทำให้ศิษย์น้องหญิงผิดหวัง”กล่าวจบ มันก็อำลาจากไปซู่ทอดตามองตามแผ่นหลังที่หายลับไปนอกประตู บังเกิดความรู้สึกว่าคนผู้นี้ยิ่งมายิ่งลี้ลับขึ้นเรื่อยๆในหุบเขาที่ห่างไกลของพรรคอัจฉริยะปราณ คนสองคนพบปะสนทนากัน เป็นฉางเหิงกับคนหน้าเหลือง ทั้งสองคนคล้ายปกติสมบูรณ์ แต่สีหน้าและสภาวะของพวกมันดูย่ำแย่กว่าก่อนการแข่งขันอยู่บ้างพวกมันทั้งคู่ยังไม่ทุเลาหายดี ล้วนได้รับบาดเจ็บหนักเบาไม่เท่ากัน“นี่คือสิ่งที่เจ้าต้องการ” คนหน้าเหลืองยื่นม้วนหยกให้ฉางเหิงฉางเหิงรับม้วนหยก ไม่มองสักแวบ ซุกเก็บเข้าอกเสื้อบุรุษหน้าเหลืองเห็นฉางเหิงไม่ได้หวั่นไหว ต้องกล่าวอย่างพึงพอใจว่า “นี่เป็นส่วนครึ่งแรก ถือเป็นมัดจำเถอะ หลังจากเรื่องราวลุล่วง ข้าจะมอบอีกครึ่งที่เหลือให้แก่เจ้
