อันเงียบงัน ไม่มีอะไรสักอย่าง นอกจากดวงดาวบนท้องฟั้าใช่แล้ว!มันจำได้ว่ามีดาวสี่ดวงลอยอยู่ในความว่างเปล่า!จริงดังคาด เมื่อเงยหน้ามอง จั่วม่อก็เห็นกลุ่มดาวมีดาวสี่ดวงลอยอยู่บนท้องฟั้า หนึ่งในนั้นสว่างไสว ส่วนอีกสามดวงสลัวลงเล็กน้อยในกาลก่อน ทุกครั้งที่มันเข้าสู่ทะเลแห่งจิตสำนึก มันรู้สึกว่าดาวสี่ดวงนี้อยู่ห่างไกลมาก แต่ในเวลานี้ มันพบว่าดวงดาวทั้งสี่ไม่ผิดอันใดกับเรือน้อยสี่ลำ ล่องลอยอยู่ภายนอกจิตสำนึกนี่เองมันคล้ายรู้แจ้งบางอย่างในเวลานี้เอง ดวงดาวทั้งสี่ก็เริ่มโปรยปรายสะเก็ดแสงดาวเล็กๆ ลงมา แสงดาวราวกับทรายสีเงิน ค่อยๆ ตกลงไปในจิตสำนึกสีเทา แต่จิตสำนึกสีเทาใหญ่โตมากเกินไป แสงดาวเหล่านี้ก็เล็กจ้อยจนน่าเวทนา ทว่าดวงดาวทั้งสี่หลั่งแสงดาวลงมาอย่างสม่ำเสมอด้วยความเร็วอันเชื่องช้าจั่วม่อไม่ทราบว่าแสงดาวที่คล้ายทรายเงินเล็กๆ เหล่านี้ใช้ทำอะไร แต่เห็นได้ชัด ว่าจิตสำนึกของมันดูเหมือนกำลังจะเริ่มเปลี่ยนแปลงไปเว่ยเฟยกับอู่หลิงซ่านเหรินจดจ่ออยู่กับการต่อสู้ระหว่างเหวยเสิ้งกับกู่หรงผิง ไม่เพียงแค่พวกมันเท่านั้น แต่ผู้ตัดสินทั้งหมดในหอคลื่นสนต่างเฝั้าดูการต่อสู้ที่เป็นโศกนาฏกรรมนี้ ทันใดนั้น อู่หลิงซ่านเหรินคล้ายตระหนักถึงอะไรบางอย่าง หันหน้าไปมอง มันมองลงไปยังค่ายกลมหึมาด้านล่างเท้ามันตามสัญชาตญาณ เพียงเหลือบมองแวบเดียวเท่านั้น สายตาของมันก็ถูกตรึงแน่นภายในค่ายกล เห็นจั่วม่อกางแขนออก ราวกับว่าก
