ะเมินข้าต่ำเกินไป!”“เจ้าสามารถทดลองดู” ฉางเหิงชี้ขึ้นไปบนท้องฟั้า สีหน้าปกติเป็นธรรมชาติได้ยินเช่นนี้ จงหมิงเอี้ยนคร้านจะโต้เถียงกับฉางเหิงอีก ในมือมันปรากฏกระบี่เจ็ดดอกเหมยสะบัดข้อมือคราหนึ่ง ดอกเหมยสามดอกลอยออกมา เปลี่ยนเป็นลำแสงเหินขึ้นสู่ท้องนภากาศจงหมิงเอี้ยนตั้งใจให้ฉางเหิงเห็นความแข็งแกร่งของมัน ดังนั้นกระบวนท่าแรกที่มันใช้ออกมา เป็นความสำเร็จสูงสุดของมันในเวลานี้ ‘สามหยอกเย้า!’ปราณกระบี่แฝงเจตจำนงกระบี่สามเล่ม ประดุจปลาปราดเปรียวสามตัว หมุนควงเป็นวงเกลียว ไต่สูงขึ้นไปอย่างรวดเร็ว พุ่งจู่โจมใส่จันทร์เสี้ยวที่กลางนภากาศจั่วม่อกำลังครุ่นคิดหาวิธีแบ่งแยกจิตสำนึก ทันใดนั้นตระหนักถึงการเปลี่ยนแปลงในค่ายกล พลันตื่นขึ้นมาทันทีท่านย่าเจ้าเถอะ! ไม่รู้จักจบจักสิ้นกันเลยหรือไร? มันกำลังมีความก้าวหน้าเล็กๆน้อยๆ อยู่พอดี จั่วม่อก่นด่าอย่างเดือดแค้น จากนั้นพบว่าคนที่ทำให้เกิดปฏิกิริยาเป็นจงหมิงเอี้ยนเจ้าเก่า ไฟโทสะในใจก็ลุกฮือขึ้นมา!มันจำได้ เจ้าผู้นี้เป็นบุคคลแรกที่เริ่มสร้างปัญหาให้กับมัน!เป็นความขุ่นแค้นที่มาจากอก ความชิงชังจากถุงน้ำดี โทสะของจั่วม่อปะทุอยู่ในใจฉับพลันนั้นมันจมลงไปความพิโรธอีกครั้ง!เกอเห็นเจ้าเป็นที่ขัดตามานานแล้ว!จั่วม่อตาเขียวปัด สองมือที่หยุดชะงักไป เริ่มเคลื่อนไหวอีกครั้ง มันเข้าใจในที่สุด ดูจากเวลาและสถานที่ นี่ไม่ใช่ที่ที่มันสมควรจะมาครุ่นคิดเกี่ยวกับวิธีแบ่งแยก
