นขึ้นทั้งร่าง!ตง ตง ตง! หนานเหมินหยางซวนเซ กระแทกเท้าหนักๆ ถอยหลังไปสามก้าว เกราะทองคำบนร่างเปลี่ยนกลับมาเป็นแสงสีทองตามเดิม ใบหน้าดูเหี่ยวเฉาอยู่บ้างตำแหน่งตรงข้ามมัน จุดที่ทหารยันต์เคยยืน บัดนี้ว่างเปล่า ไม่มีสิ่งใดหลงเหลือ!“คู่มือที่เข้มแข็งนัก!” หนานเหมินหยางอาจหน้าซีดอยู่บ้าง แต่ยังคงอดตะโกนชมเชยไม่ได้ ดวงตามองไปยังตำแหน่งซึ่งทหารยันต์หายไป แววตาเศร้าเสียดายเล็กน้อยในเวลานี้เอง เสียงเกรี้ยวกราดที่เต็มไปด้วยความชิงชังของหวีปั๋าย ก็ดังเข้ามาในหูของหนานเหมินหยาง“หนานเหมินหยาง! ข้าขอสู้ตายกับเจ้า!”ในมุมหนึ่งของค่ายกลวงแหวนฟั้าสำเนียงจันทร์ จั่วม่อพ่นเลือดออกจากปากเป็นฟูฝอย มันเบิกตาตะลึงลาน มองโลหิตสีแดงสดพร่างพรมลงบนพื้น มันควบคุมทหารยันต์เข้ารับมือ กระบี่สุดท้ายของหนานเหมินหยางร้ายกาจเกินกว่าที่ความสามารถของมันจะทานทนไหว มันเพียงแค่อาศัยยันต์ทหารเผชิญหน้ากับหนานเหมินหยางเท่านั้น กลับได้รับบาดเจ็บด้วยกระบี่เดียว จัวม่ออดไม่ได้ ต้องบังเกิดความครั่นคร้ามต่อพลังของหนานเหมินหยางอย่างลึกล้ำ!มันปาดเช็ดเลือดที่มุมปาก ใบหน้าที่ไม่ยินดียินร้ายแสยะแยกเขี้ยวเจ้าคนปั่าเถื่อน! ไปเล่นกับเสี่ยวปั๋าย*เสียเถอะ!บังคับควบคุมพลังปราณ ค่อยๆ ปรับพลังปราณที่พลุ่งพล่านวุ่นวายภายในร่างจากนั้นกัดฟันก่อตั้งค่ายกลย่อยสืบต่อ(*ปั๋ายในหวีปั๋ายแปลว่าขาว เสี่ยวปั๋ายหรือเจ้าขาวน้อย ยังมีความหมายว่าไร้เดียงสาอีกด้
