ตระหนัก เซียนกระบี่ที่ไม่ได้รับการเพาะสร้างรากฐานที่ดีจากสำนักหรือชาติตระกูล ในเรื่องความรอบรู้ปัจจัยพื้นฐานทั้งหมด ไม่อาจแข่งขันกับต้นกล้าเช่นหวีปั๋ายที่ได้รับการฟูมฟักเลี้ยงดูมาตั้งแต่ยังเยาว์วัยหวีปั๋ายสังเกตเห็นว่า เวลานี้สายตาของทุกผู้คนล้วนมองมายังมันเป็นตาเดียวเยือกเย็นไว้…ซือฟูั่กล่าวว่า ข้าจะต้องสุภาพอ่อนโยนและใจกว้าง…หวีปั๋ายกระแอมเบาๆ อธิบายอย่างอบอุ่น “จงหมิงเอี้ยนกำลังคิดหาทางแก้ค่ายกล…”“นั่นยังต้องคิด?” หนานเหมินหยางถลึงตาโปนโตเท่าระฆังสัมฤทธิ์ของมัน สุ้มเสียงดังขึ้นโดยไม่รู้ตัว ขัดจังหวะหวีปั๋าย “คิดหาอันใด! เพียงแค่สับมารดามันตรงๆ ก็พอ! *ข้าบอกพวกเจ้า พวกเจ้าไฉนอืดอาดพิรี้พิไรอย่างกับปั้าๆ ข้างบ้าน หากเป็นข้า*…”(*คำเรียกตัวเองที่หนานเหมินหยางใช้นี้แตกต่างกับคนอื่น พูดง่ายๆ คือเป็นสำเนียงชนบท)หนานเหมินหยางปกติสุ้มเสียงก็ดังสนั่นอยู่แล้ว เวลานี้ไม่ผิดอันใดกับสายฟั้าคำรณกึกก้องจนในหูของหวีปั๋ายดังหึ่งๆหวีปั๋ายเส้นเลือดเขียวปัดผุดขึ้นข้างขมับ มันไม่ได้คาดคิดว่าเจ้าตัวประหลาดผู้นี้จะช่างพูดถึงเพียงนี้!ไม่ทราบผู้ใดหัวร่อก่อน เส้นเสือดที่ขมับหวีปั๋ายเริ่มเต้นระริกอีกครั้งเยือกเย็นไว้…มันเค้นรอยยิ้มออกมา “ค่ายกลนี้ร้ายกาจยิ่ง ไม่ใช่ว่าจะแก้ได้ง่ายๆ…”หนานเหมินหยางโพล่งขัดจังหวะหวีปั๋ายอีกรอบ มองหวีปั๋ายอย่างงงงวย ถลึงตาโปนโตอีกครั้ง “แก้อันใด? ค่ายกลมิใช่สตรี จะแก้อันใด? แค
