าจทานทนได้อีกต่อไป สีหน้ามันดูดำมืดประดุจหมึก ใบหน้าหล่อเหลาบิดเบี้ยว เยือกเย็นเข้าไว้มารดาเจ้าเถอะ! กระบี่บินในมือชี้หน้าหนานเหมินหยาง ตวาดอย่างขุ่นแค้น “หุบปาก! มาฆ่ากันให้ตายไปข้างหนึ่งเถอะ!”หนานเหมินหยางชะงักไปวูบหนึ่ง จากนั้นสั่นศีรษะอันใหญ่โตแรงๆ “ข้าสู้กับบุรุษเท่านั้น!” มันไม่แยแสสนใจหวีปั๋ายโดยสิ้นเชิง ชูกระบี่ของยอดบุรุษ ชี้ตรงไปยังค่ายกล ขู่คำรามอย่างฮึกเหิม “ข้าจะไปสับค่ายกล! ข้าไม่เคยสับสิ่งของเช่นนี้มาก่อน! ฮ่าฮ่าอย่าได้ละสายตาจากข้า ข้า! ยอดบุรุษ! จะสับค่ายกลบัดซบนี้ให้พวกเจ้าชมดู!”กล่าวจบคำ ชูกระบี่เล่มยักษ์สูงขึ้นฟั้า ด้วยก้าวย่างใหญ่โตมหึมา มันพุ่งทะลวงเข้าสู่ค่ายกลดุจโคเถื่อนตัวหนึ่ง!หวีปั๋ายเดือดดาลทะยานฟั้า สูญเสียสติสัมปชัญญะไปทั้งหมด กรีดร้องลั่น “หยุดเดี๋ยวนี้! เจ้าเป็นของข้า!”คนเปลี่ยนเป็นประกายแสงสีขาว ติดตามไล่ล่าหนานเหมินหยางเข้าไปในค่ายกลขบวนมหึมาซู่เดิมทีฟังวาจาหยาบคายของหนานเหมินหยาง กำลังลอบหัวร่ออยู่ในใจ แต่การเปลี่ยนแปลงอย่างกะทันหันนี้ ทำให้นางตื่นตระหนกสุดระงับ ไม่มีเวลาเพียงพอที่จะหยุดยั้งพวกมัน!บัดซบ!เวลานี้ในค่ายกลมีคนอยู่ถึงสามคน จั่วม่อแน่นอนว่าไม่อาจรับมือได้ คิดถึงเรื่องนี้นางก็แตกตื่นลนลาน กระทืบเท้า พุ่งเข้าสู่ค่ายกลวงแหวนฟั้าสำเนียงจันทร์พร้อมกระบี่รัศมีดำกุ่ยฟงเห็นซู่บุกเข้าไปในค่ายกล แสงเย็นสาดประกายวาบในดวงตา จากนั้นมันก็หายวับไปคนหน
