ย่างใดแต่ทิศทางนั้น…เหล่าซิวเจ่อในระหว่างทางล้วนอ้าปากค้าง พากันยืดคอมองไปในทิศทางที่กุ่ยฟงหายลับไป…มันเป็นสถานที่ที่แสงสว่างกระพริบประกายเรืองรองแห่งนั้น!หลัวหลีเดิมทีอยากเป็นนักล่าที่ซุ่มรอเหยื่ออยู่กับที่ แต่แสงที่จู่ๆ ก็สว่างไสวไปถึงขอบฟั้า ทำให้มันประหลาดใจอยู่บ้างนี่มัน…นี่แน่นอนว่าไม่ใช่สิ่งที่เกิดขึ้นจากปราณกระบี่หรืออะไรทำนองนั้น ในความเป็นจริงผู้ที่สามารถสร้างเคล็ดกระบี่หว่อหลีขึ้นมา ย่อมไม่ต้องสงสัยในสติปัญญาของมัน มันล่วงรู้ในทันทีว่าสิ่งนั้นคือเรื่องราวใดค่ายกล! มีเพียงค่ายกลเท่านั้น!มันรู้สึกพูดไม่ออกทันที ในบรรดาซิวเจ่อผู้เข้าร่วมประลองชุมนุมวิจารณ์กระบี่รอบสุดท้ายทั้งหมด มีเพียงคนเดียวเท่านั้นที่จะยอมเสียหน้าของเซียนกระบี่เพื่อก่อตั้งค่ายกลคนผู้นั้นย่อมเป็นจั่วม่อ“เจ้าคนที่ไม่รักตัวเองไม่รักพวกพ้องเอ๋ย” หลัวหลีพึมพำอย่างอับจนปัญญา มันลุกขึ้นยืน คว้ากระบี่บิน มันอาศัยอยู่กับท่านเจ้าสำนักและผู้อาวุโสยาวนานกว่าผู้ใด ย่อมล่วงรู้ความคิดของพวกมันได้ชัดเจนกว่าผู้ใดเช่นกันบางทีมันสมควรไปเตะเจ้าผู้นั้นออกจากการประลองด้วยตัวเอง… เพื่อช่วยไม่ให้อับอายขายหน้าไปมากกว่านี้…มันไม่แน่ใจในความคิดของท่านเจ้าสำนัก แต่เชื่อว่าเหล่าอาจารย์ลุงอาจารย์อาท่านอื่น จะไม่คัดค้านอย่างแน่นอนอันที่จริง ในใจมันอยากรู้อยากเห็นเป็นอย่างยิ่งการต่อสู้กับจั่วม่อในคราวนั้น เป็นจุดเปลี่ยนที่สำคัญที่สุดใน
