ชีวิตมัน แรกเริ่มเดิมทีมันเคียดแค้นชิงชังอยู่บ้าง แต่ค่อยๆ สะท้อนความรู้สึกของตัวเอง เห็นตัวเองชัดเจนกว่าเดิม ความชิงชังที่มีต่อจั่วม่อก็สลายหายไปอย่างไร้ร่องรอย หากไม่ใช่เพราะจั่วม่อเกรงว่ามันจะยังคงมีชีวิตอย่างเลอะเลือนงมงายเหมือนที่มันเคยเป็นนั่นย่ำแย่มาก…แต่แน่นอนว่าหลัวหลีไม่ได้คิดจะขอบคุณจั่วม่อเลยมันเป็นคนอยากรู้อยากเห็นตามธรรมชาติ เมื่อครั้งที่จั่วม่อต่อสู้กับมัน ความแตกต่างในพลังบำเพ็ญเพียรระหว่างพวกมันกว้างใหญ่ไม่น้อย แต่ท้ายที่สุดจั่วม่อยังคงได้ชัย ต่อมามันยังได้ชมดูการประลองรอบแรกในงานชุมนุมวิจารณ์กระบี่ของจั่วม่อ ความแตกต่างในพลังบำเพ็ญเพียรระหว่างจั่วม่อกับเฉาอันยังกว้างใหญ่กว่าเดิมอีก แต่จั่วม่อก็คว้าชัยไปได้อีกครั้ง บรรดาลูกไม้แพรวพราวที่จั่วม่อสำแดงออกมา ช่วยเปิดหูเปิดตาหลัวหลีอย่างใหญ่หลวง แต่จะอย่างไรมันก็อดรู้สึกเสียดายไม่ได้หลัวหลีไม่เข้าใจจริงๆ ด้วยพรสวรรค์เชิงกระบี่อันเลิศล้ำของจั่วม่อ ไฉนมันไม่ยอมทุ่มเทฝึกปรือกระบี่ แต่กลับไปเสียเวลาเรียนรู้สิ่งของครึ่งๆ กลางๆ เหล่านั้นแทนนับตั้งแต่ที่หลัวหลีคิดค้นเคล็ดกระบี่หว่อหลีของมันขึ้นมา ความรู้ความเข้าใจในเชิงกระบี่ของมันก็ลึกล้ำกว่าเดิมมาก สายตาก็ย่อมแหลมคมขึ้นด้วย เพียงมองปราดเดียว ก็ทราบว่าในแขนเสื้อของจั่วม่อซ่อนกลเม็ดเด็ดพรายไว้มากมาย อาจทำให้ผู้คนอ้าปากค้างอย่างตื่นตระหนก แต่ในทางตรงกันข้าม สิ่งเหล่านี้กลับเป็น
