ั่วม่อเลือกใช้ค่ายกลกักมังกร เมื่อชนชั้นหนิงม่ายถูกค่ายกลกักมังกรรั้งตัวเอาไว้ พวกมันมักไม่สามารถหลุดออกมาได้เร็วนัก สิ่งที่จั่วม่อต้องการคือช่วงเวลาเล็กน้อยเช่นนั้นเอง ด้วยความระมัดระวัง มันก่อตั้งค่ายกลกักมังกรหกค่าย ครอบคลุมเกือบทุกซอกทุกมุมในที่สุด สายตาของผู้คนเริ่มเบนออกจากเหวยเสิ้งกับกู่หรงผิง บางคนสังเกตเห็นการกระทำทุกอย่างของจั่วม่อ“มันกำลังทำอะไร?” เอี้ยนหมิงจื่อถามหูซานอย่างมึนงงหูซานก็ปากอ้าตาค้าง สั่นศีรษะอย่างทื่อๆ “ข้าจะไปทราบได้อย่างไร…”“มัน…ไม่ใช่ว่ามันกำลังพยายามจะสร้างถ้ำเซียนขึ้นมาหรอกหรือ?” เถาซูเอ๋อร์เบิกตามองดุจพบเห็นผีสาง “นี่มัน…นี่…นี่…”ในสถานที่ที่ผู้คนของสำนักกระบี่สุญตารวมตัวกัน ทุกผู้คนใบหน้ากลายเป็นแปลกพิกลยิ่ง“ศิษย์น้องจั่วคิด…” หลี่อิงฟั่งหน้าแดงก่ำ ฝืนกล่าวออกมาว่า “คิดไม่เหมือนใครจริงๆ!”เสี่ยวกั่วตากระจ่างดั่งดวงดาว ชื่นชมบูชาศิษย์พี่ของนางยิ่ง “ศิษย์พี่ร้ายกาจนัก!แม้แต่วิธีที่มีประสิทธิภาพเช่นนี้ก็สามารถคิดออกมาได้! น่ากลัวมาก!”บรรดาศิษย์พี่ศิษย์พี่หญิง พอฟังวาจาเสี่ยวกั่ว ใบหน้าถึงกับแปลกพิกลกว่าเดิม“น่าอับอายขายหน้ากระไรเช่นนี้!” หยานเล่อทอดถอน กุมขมับ ถึงกับไม่กล้ามองดูอีกต่อไป “พวกเราเป็นเซียนกระบี่นะ…”สือฟั่งหรงใบหน้าเขียวคล้ำ “พอกลับไป เราต้องจัดการเจ้าเด็กเหลือขอนี้ให้สาสม!มันทำให้สำนักกระบี่สุญตาเราเสียหน้า จนไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ใดแล้ว
