ระหลาดไม่เหมือนใคร บนท้องฟั้า ซิวเจ่อมากมายลอยตัวอยู่อย่างหนาแน่นแออัด บางคนอยู่สูง บางคนอยู่ต่ำ บางคนก็บินไปรอบๆ คอยปรับเปลี่ยนมุมมองสายตา และถอนหายใจด้วยความประหลาดใจอย่างต่อเนื่อง บนพื้นดิน ผู้คนนำเก้าอี้โยกออกมานั่งเอนกายชมดู บางคนนอนหมอบอยู่บนหลังคา ทุกคนล้วนเงยหน้าขึ้น จ้องมองไปยังภาพมายาอันกว้างใหญ่บนท้องฟั้าพวกมันล้วนเป็นซิวเจ่อ!ซิวเจ่อหลายหมื่นคนมารวมตัวกันในตงฝู มองจากที่ห่างไกล พวกมันเบียดเสียดยัดเยียด ดำเป็นพรืดราวกับฝูงมด“ฉากอันยอดเยี่ยม!” ผู้อาวุโสต่างถิ่นผู้หนึ่งทอดถอนชมเชย “ตระการตานัก!”“เทียนซงจื่อร้ายกาจอย่างแท้จริง ไม่น่าแปลกใจที่มันเป็นประมุขแห่งตงฝู” อีกหนึ่งผู้อาวุโสที่ด้านข้างกล่าว “เหตุการณ์อันยิ่งใหญ่เช่นนี้ หากสามารถจัดขึ้นทุกสองสามปีจะเป็นเรื่องที่ดีมาก!”“ยาก! ในอาณาจักรนภาจันทร์ สำนักที่มียุทธภัณฑ์เวทสวรรค์ลับแทบนับได้ด้วยนิ้วมือข้างเดียว แม้ว่าพวกมันจะมี ผู้ใดจะเต็มใจนำออกมาเป็นลานประลองเช่นเทียนซงจื่อ?”“แน่นอน! ผู้ใดไม่ซ่อนยุทธภัณฑ์เวทสวรรค์ลับให้ลึกที่สุดเท่าที่จะทำได้? นี่เป็นครั้งแรกที่มีคนทำเช่นนี้ ข้าสงสัยเสียจริงว่าในศีรษะมันคิดอันใด?”“ข้าเคยพบเทียนซงจื่อมาก่อน มันไม่ใช่คนโง่ ย่อมมีเหตุผลของตนเองอย่างแน่นอน”กล่าวไปกล่าวมา ผู้อาวุโสเหล่านี้ยิ่งกล่าวยิ่งเมามัน เปลี่ยนหัวข้อสนทนาไปเรื่อยๆ“เจ้าคิดว่าผู้ใดจะชนะ?” หนึ่งในผู้อาวุโสจู่ๆ ก็ถามโพล่งขึ้น“กู
