ด้วยสายตาอุ่นระอุ ในใจเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ เหวยเสิ้งก็คล้ายได้รับผลกระทบ แต่บนใบหน้ามันไม่มีวี่แววครั่นคร้าม กลับเงยหน้าขึ้น ดวงตาสาดประกาย สองมือกำแน่นโดยไม่รู้สึกตัวโอ้ ตาเฒ่าที่เข้มแข็งนัก! จั่วม่อในใจตะลึงงัน แต่หากเทียบเทียนซงจื่อกับอาจารย์ลุงรอง มันยังคงรู้สึกว่าอาจารย์ลุงรองน่าขนพองสยองเกล้ายิ่งกว่า“โฮ่!”เทียนซงจื่อตวาดก้องแสงประกายนับไม่ถ้วนพุ่งขึ้นใต้ฝั่าเท้าของหนึ่งร้อยซิวเจ่อ แสงกระพริบวาบจากนั้นพวกมันหายวับไป
