ตวิญญาณการต่อสู้ ไม่หวั่นเกรงแม้แต่น้อย ไม่หลบซ่อนไม่หลีกหนี แน่วแน่มั่นคง ไม่เกรงกลัวอุปสรรคขวากหนามนึกถึงเรื่องพรสวรรค์ เผยเหยียนหรานอดคิดถึงจั่วม่อไม่ได้ ในบรรดาศิษย์ทั้งหมดบุคคลเพียงผู้เดียวที่พอจะเทียบเหวยเสิ้งได้ในด้านพรสวรรค์ นั่นอาจเป็นจั่วม่อ แต่เมื่อนึกถึงลูกศิษย์เจ้าปัญหาผู้นี้ หัวคิ้วก็ขมวดฉับโดยไม่ได้ตั้งใจตระหนักถึงซือฟูั่มีสิ่งกวนใจ เหวยเสิ้งอดถามอย่างใคร่รู้ไม่ได้ “ซือฟูั่พบปัญหาใด?”แม้ว่าในสี่ผู้อาวุโสของสำนัก หากกล่าวถึงพลังฝีมือลึกล้ำที่สุด ย่อมไม่พ้นอาจารย์อาซินหยาน แต่พลังฝีมือของซือฟูั่คล้ายลึกล้ำสุดหยั่งคาดเช่นเดียวกัน เหวยเสิ้งยามนี้พลังฝีมือรุดหน้าก้าวไกลกว่าเดิมมาก แต่บางครั้งเมื่อรู้สึกถึงพลังสภาวะอันดุดันที่ซือฟูั่ของมันแผ่ออกมา มันเองยังต้องครั่นคร้ามทุกครั้งดังนั้นปัญหาที่กระทั่งซือฟูั่ยังรู้สึกยุ่งยาก เป็นปัญหาใหญ่โตอันใด?เมื่อตระหนักว่าเผลอสูญเสียการควบคุมตนเอง เผยเหยียนหรานโบกมือตัดบท “ไม่มีใด” จากนั้นแสร้งทำเป็นผ่อนคลาย กลาวเรียบๆ ว่า “เจ้าเด็กเหลือขอจั่วม่อ คาดว่าในใจคงก่นด่าข้าจนนับไม่หวาดไม่ไหว ที่คราวนี้ข้าได้ให้คำสั่งประหารชีวิต สั่งให้มันเข้าเป็นสิบอันดับแรก” กล่าวถึงตรงนี้ จู่ๆ ก็นึกถึงบางเรื่อง อดหัวร่อไม่ได้ “ฟังว่าเวลานี้ผู้คนพากันมายังตงฝูมากมายมหาศาล อิงฟั่งแทบไม่ได้พักผ่อนเลย สินค้าทั้งหมดในร้านขายออกไปจนเกลี้ยง หากเจ้าเด็กเหลือขอนั่นท
