ใช่เว่ยผิงจะเป็นผู้ใด?”“นั่นต้องถามกระบี่ข้า” หลินเชียนทอดถอนแผ่วเบาเว่ยผิงสีหน้าแปรเปลี่ยนอย่างรุนแรง เผยรูปลักษณ์ดุร้ายอำมหิต ควันสีม่วงจางๆพลันปรากฏขึ้นบนฝั่ามือ ซัดใส่หลินเชียนในพริบตาแสงกระบี่วาบขึ้น!แสงกระบี่แหลมคมพุ่งไปเบื้องหน้าดุจไม่มีสิ่งกีดขวาง ตัดควันสีม่วงเป็นสองส่วนอย่างง่ายดาย จากนั้นทิ่มทะลวงใส่เว่ยผิงอ๊าก!เว่ยผิงถลึงตาอย่างขุ่นแค้น เปล่งเสียงคำรามที่ไม่เหมือนมนุษย์ ร่างกายของมันขยายตัวอย่างรวดเร็ว!พิ้ง!แสงกระบี่จู่ๆ ก็เร่งความเร็วจนหายวับไป เว่ยผิงดวงตาเหลือกลาน เสียงขู่คำรามชะงักขาดหายในบัดดลตรงทรวงอกของมันปรากฏรูเล็กๆ รูหนึ่ง ที่น่าประหลาดคือไม่มีโลหิตไหลออกมาแม้แต่หยดเดียว“คนที่สิบ” หลินเชียนรำพึงเบาๆ สีหน้าเต็มไปด้วยความกังวลเรือนพักอาศัยแห่งหนึ่งในตงฝู“เหล่าหลัวตายแล้ว”“ทราบหรือไม่ว่าฝีมือผู้ใด?”“เหมือนคราวที่แล้ว สังหารในกระบี่เดียว สมควรเป็นบุคคลเดียวกัน มีใครบางคนมุ่งเปั้ามาที่เรา”“นั่นไม่น่าแปลกใจ ดาวพร่างกลางทิวาอึกทึกครึกโครมเกินไป ไม่สามารถปิดซ่อนได้…แล้วธุระของเรามีความคืบหน้าหรือไม่?”“ไม่พบอันใด หากเป็นต้าเหริน*บางท่านจริงๆ พวกมันควรหาวิธีติดต่อเราได้ นี่อาจจะเป็น…”
