เยือกจั่วม่อหดศีรษะลงไปในถังไม้ มันแทบลืมเลือนไป ว่ากำลังถูกสอบสวนอยู่ในตอนนี้ทั้งท่านเจ้าสำนัก อาจารย์ลุงซินหยาน อาจารย์ลุงหยานเล่อ รวมทั้งซือฟูั่ ล้วนยืนเรียงรายอยู่ด้านหน้าถังน้ำยาสมุนไพรของมันอย่างพรักพร้อม กำลังจ้องมองมันเป็นตาเดียว“ศิษย์ไม่กล้า!” มันตอบอย่างระมัดระวัง“ไม่กล้า? อะไรบ้างที่เจ้าไม่กล้า?” สือฟั่งหรงเสียงสูงขึ้นทันที ถามอย่างเกรี้ยวกราด“เจ้าบอกมา อะไรที่เจ้าไม่กล้าทำบ้าง?”จั่วม่อเห็นสถานการณ์ไม่สู้ดี ซือฟูั่มีโทสะจริงๆ แต่มันย่อมไม่ทราบว่ามันกระทำความผิดที่ใด จึงได้แต่ครางหงิง รับคำท่าเดียวเห็นจั่วม่อครางหงิง ไฟโทสะในใจสือฟั่งหรงยิ่งลุกฮือโหม “เห็นว่าเจ้าดูว่านอนสอนง่าย ท่าทีสัตย์ซื่อ แต่ในบรรดาศิษย์ทั้งหมด เจ้ากลับเกกมะเหรกเกเรที่สุด เจ้าเล่ห์ที่สุดเกียจคร้านที่สุด! วันนี้ข้าหากไม่จัดการเจ้า ในฐานะซือฟูั่ ข้ายังจะต้องถูกเจ้าปันหัวอีกเท่าใด…”จั่วม่อไม่เข้าใจอะไรเลยแม้แต่น้อย ในใจมันลอบร่ำไห้ ยิ่งแน่ใจว่ามันทำบางสิ่งผิดพลาดไป แต่ก็มีหลายสิ่งเหลือเกินที่มันกระทำโดยไม่ได้รับอนุญาต เห็นซือฟูั่ชี้หน้าด่าทอมัน แต่มันกลับไม่ทราบว่าเป็นเรื่องราวใดถึงกับตอแยให้ซือฟูั่ที่เงียบขรึมเยือกเย็น ต้องออกอาการโมโหโกรธาถึงเพียงนี้ สิ่งที่มันทำผิดไปอาจไม่ใช่เรื่องเล็กๆ แล้ว!หลี่อิงฟั่งกับเสี่ยวกั่วที่ด้านข้างไม่กล้าแม้แต่จะหายใจ อย่างไรก็ตาม พอถึงตอนท้ายๆ พวกนางต้องกลั้นหัวร่อเสียแท
