บแย่“อะแฮ่ม” รอจนสือฟั่งหรงดุด่าจนหนำใจ เผยเหยียนหรานค่อยก้าวออกมา“เสี่ยวม่อ เจ้าบรรลุเจตจำนงกระบี่ในด่านเลี่ยนชี่ ไฉนไม่ยอมบอกเรา?” สุ้มเสียงของท่านเจ้าสำนักอ่อนโยนเป็นกันเอง อบอุ่นเป็นที่สุด แต่จั่วม่อที่แช่อยู่ในน้ำยาสมุนไพรเดือดๆ ถึงกับหนาวสันหลังวาบ อดตัวสั่นสะท้านไม่ได้กล่าวตามความสัตย์ จั่วม่อไม่เกรงกลัวซือฟูั่ ท่านอาจารย์ของมันอาจใบหน้าเย็นชาแต่จิตใจอบอุ่น แม้ว่านางดุด่ามันอย่างรุนแรง แต่ก็ห่วงใยมันอย่างแท้จริง ในบรรดาสี่ผู้อาวุโส จั่วม่อรู้สึกว่าท่านเจ้าสำนักน่ากลัวที่สุด ท่านเจ้าสำนักมักกล่าววาจาพอเหมาะพอดี อบอุ่นเป็นกันเอง แต่ด้วยเหตุผลบางประการ จั่วม่อมักหวาดหวั่นพรั่นพรึงท่านเจ้าสำนักที่เป็นคนเก็บมันกลับมาอยู่เสมอที่แท้เป็นเรืองการบรรลุเจตจำนงกระบี่ในด่านเลี่ยนชี่ จั่วม่อผ่อนคลายลงเล็กน้อยเรื่องนี้ไม่ควรมีปัญหาใด“ศิษย์รู้สึกว่าเจตจำนงกระบี่ไม่สามารถทำกำไรจิงสือ มันไม่ได้มีประโยชน์เท่ากับการเป็นเกษตรกรปราณ…ก็เลย…” จั่วม่อแสร้งตะกุกตะกักออกมาลานอันกว้างใหญ่เงียบกริบในบัดดลฟังคำตอบของจั่วม่อ ถึงแม้ว่าทั้งสี่คนจะมีพลังบำเพ็ญเพียรด่านจินตัน ยังคงยืนตะลึงงัน ทั้งสี่เหลียวมองหน้ากันและกัน ไม่ทราบจะหัวร่อหรือร่ำไห้ดี เสี่ยวกั่ว หลี่อิงฟั่งและศิษย์อื่นๆ พยายามกลั้นหัวร่อสุดชีวิต จนร่างกายของพวกนางสั่นสะเทือนไปทั้งร่างอย่าว่าแต่ในเวลานั้น นี่ก็เป็นความคิดที่แท้จริงของจั่วม่อจริง
