าณหัวร่อดังกระหึ่มพวกมันล้วนมีพลังบำเพ็ญเพียรน่าสะท้านใจ ทุกอย่างที่เกิดขึ้นด้านล่าง สามารถล่วงรู้ได้อย่างง่ายดาย บทสนทนาระหว่างจั่วม่อกับหลี่อิงฟั่ง ยังส่งผ่านมาเข้าหูสือฟั่งหรงหนังตากระตุก แทบจะซ่อนโทสะไว้ไม่อยู่ เผยเหยียนหรานกลับแย้มยิ้มเช่นดังปกติ กล่าวว่า“จั่วม่อนิสัยแปลกพิกล แต่เปิดเผยตรงไปตรงมา น่าสนใจเป็นอย่างยิ่งจริงอย่างที่ท่านว่า ละโมบเงินตรา? ละโมบแล้วเป็นไร สำนักเราตั้งแต่เบื้องสูงถึงเบื้องต่ำ รวมทั้งข้าผู้เป็นเจ้าสำนักด้วย ทุกคนล้วนละโมบเงินตราทั้งนั้น สำนักท่านมั่งคั่งร่ำรวย อาจไม่เข้าใจปัญหาของพวกเราเหล่าคนยากจน ฮ่าฮ่า!”“นั่นก็ใช่แล้ว ข้าผู้นี้เคยได้ยินมาประโยคหนึ่ง จงอย่าอวดโอ่เรื่องจิงสือเบื้องหน้าพรรคอัจฉริยะปราณ” บางคนอดเหน็บแนมอย่างไม่พอใจไม่ได้ “สำหรับพวกเราเหล่าคนยากจน ตระหนี่และละโมบเป็นเรื่องธรรมดามาก”พรรคอัจฉริยะปราณร่ำรวยล้นฟั้า จนแทบจะทะลักออกมาจากรูขุมขน หลายคนอิจฉาเป็นอย่างยิ่ง รวมกับการที่พวกมันมักจะเย่อหยิ่งถือดี ดังนั้นไม่ค่อยมีความสัมพันธ์ดีงามกับผู้ใด เผยเหยียนหรานเพียงกล่าวลอยๆ ไม่กี่คำ กลับอาศัยจุดนี้ ถีบส่งพรรคอัจฉริยะปราณไปอยู่ฝังตรงข้ามของทุกผู้คนในพริบตาประมุขพรรคอัจฉริยะปราณย่อมไม่ใช่คนโง่เขลา เห็นสายตาไม่เป็นมิตรจากผู้คนรอบข้าง มันก็เข้าใจในทันทีสีหน้ามันไม่แปรเปลี่ยน แย้มยิ้มพลางกล่าวว่า “แต่ละครอบครัวย่อมมีปัญหาของตน นี่ย่อมไม่อาจตำหนิท
