้ใดหมดสติ จะตัดสินให้แพ้ทันที อีกฝั่ายไม่อาจโจมตีซ้ำเติม…”เฉาอันพร่ำย้ำกับตัวเอง เยือกเย็นไว้ มันต้องเยือกเย็นเข้าไว้แต่มันมักจะรู้สึกว่าฝูงชนแออัดที่กำลังเฝั้าชมดู ทุกสายตากำลังมองมายังมันเป็นจุดเดียว เต็มไปด้วยการเยาะเย้ยขบขัน ไม่ผิดอันใดกับมองดูตัวตลก แต่ต่อหน้าผู้ตัดสิน มันไม่กล้าออกท่าออกทางอันใด ได้แต่ก้มหน้าลง สะกดกลั้นโทสะที่อัดแน่นอยู่ในทรวงอกผู้ตัดสินสุดท้ายประกาศกฏเกณฑ์ในการประลองเสร็จสิ้น สองมือของมันยกขึ้นแล้วทำท่าฟันลง “เริ่มประลอง!”เฉาอันเงยหน้าขึ้น ดวงตาเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวทะยานฟั้า มันประหนึ่งราชสีห์พิโรธตัวหนึ่ง น่าสะพรึงกลัวไม่น้อย!ค้อนเพลิงคะนอง*ในมือมันเปล่งเสียงระเบิดตูม เปลี่ยนเป็นลูกไฟขนาดเท่าบ้านหลังหนึ่ง ลอยอยู่ข้างกายมัน เปลวไฟสีแดงเข้มปะทุแลบลั่นออกมาไม่ขาดสาย ความร้อนแรงของเพลิงไฟ แม้แต่ผู้ชมที่อยู่ห่างออกไปหนึ่งร้อยจั้งยังรู้สึกได้อย่างชัดเจน เฉาอันเมื่อเทียบกับลูกไฟยักษ์ที่ข้างกาย ตัวมันกลายเป็นเล็กกะจ้อยร่อย(ขอเปลี่ยนจากค้อนเพลิงดาวเหนือคะนองในตอนก่อนๆ เป็นค้อนเพลิงคะนองนะครับ)แสงเปลวไฟสะบัดเต้นเร่า สะท้อนผ่านใบหน้าของเฉาอัน ใบหน้าของมันเต็มไปเจตนาฆ่าฟัน!จั่วม่อฉวยโอกาสตวัดมือ ซัดแผ่นหยกออกไปผู้ที่มีสายตาแหลมคมตระหนักในทันทีว่านั่นเป็นแผ่นจานค่ายกล!เมื่อแผนจานค่ายกลเหินบินออกไป ก็เปลี่ยนเป็นลำแสงหลายสาย หายลับไปในอากาศธาตุผู้ชมหลายคนบ้างเหยียดหย
