ำกับตัวเองซ้ำๆ ว่าต้องพยายามให้หนักกว่าเดิม…ท่ามกลางท้องนภามืดมน มวลหมู่ดาวกระจัดกระจายเกลื่อนกล่นดุจท้องทะเลหมดแรงล้าสุดทานทน จั่วม่อดุจทารกน้อย ขดตัวเป็นก้อนกลม หลับสนิทไปท่ามกลางทะเลดาวกับเสียงเจื้อยแจ้วของอินกุยไม่มีความฝันวันรุ่งขึ้น แสงแดดอันอบอุ่นสาดส่องต้องร่างกายจั่วม่อลืมตาตื่นขึ้นมา รู้สึกร่างกายผ่อนคลายอย่างยากจะบ่งบอกบรรยาย ความเศร้าเสียใจเมื่อวันวานถูกกวาดออกไปจนหมดสิ้น หวนนึกถึงความสิ้นหวังและความคิดเห็นในแง่ร้ายสุดโต่งของตน มันรู้สึกขบขันอยู่บ้าง อาจเป็นไปได้ที่พลังบำเพ็ญเพียรของมันไม่รุดหน้าอีก แต่ตราบเท่าที่บากบั่นพยายาม ย่อมจะค้นพบรากเหง้าของปัญหาได้ในสักวัน เมื่อได้หลับไปอย่างเต็มที่ ร่างกายของมันเต็มไปด้วยพลังงาน เต็มไปด้วยจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้ต่อให้ไม่มีพลังปราณ มันยังมีพลังจิตสำนึก มีค่ายกล มีการเพาะปลูกพืชปราณ มีวิชาหลอมกลั่นโอสถ และมีวิชาหลอมสร้างยุทธภัณฑ์!จั่วม่อตรวจสอบพลังปราณในร่าง จริงดังคาด ไม่มีสิ่งใดเปลี่ยนแปลงแม้แต่น้อยอย่างไรก็ตาม คราวนี้มันไม่รันทดหดหู่อีก จิตใจสงบเยือกเย็นเป็นอย่างยิ่ง หลังจากถอยออกจากฌาน มันค่อยๆ ขบคิดใคร่ครวญ และรู้สึกว่าจำเป็นจะต้องกำหนดทิศทางหลักของมันต่อไปใช้เวลาเพียงชั่วครู่เท่านั้น จั่วม่อก็ตัดสินใจเลือกสิ่งที่จะมุ่งเน้นเป็นทิศทางหลัก นั่นคือวิชาค่ายกล!สำหรับจั่วม่อ ผู้ซึ่งความก้าวหน้าในการบำเพ็ญเพียรหยุดชะงัก ความสำคัญขอ
