เล็กน้อยยังไม่มีในมุมถ้ำด้านหนึ่ง ผูเยาเบิ่งตามองอย่างโง่งม ชมดูหนึ่งไข่มุกหนึ่งหนามหยินปะทะกันอย่างถนัดถนี่ฟุั่บ!ไม่มีการระเบิดอย่างรุนแรงเหมือนที่คาดไว้ ไม่มีแสงสว่างจ้าอย่างที่น่าจะเป็น มีเพียงเสียงดังสดใสประหนึ่งฟองอากาศแตกเบาๆแต่ภายใต้เสียงดังสดใสนี้เอง เสียงหอนโหยหวนก็หยุดลงในทันที ความมืดเย็นเสียดกระดูกหายวับไปอย่างฉับพลันจั่วม่อผู้ยืนกุมกระบี่ตระเตรียมสู้สุดชีวิต ได้แต่ยืนอึ้งงันอยู่กับที่ชั่วพริบตาที่ปะทะกัน ไข่มุกผลึกใสแปรเปลี่ยนเป็นลูกแสงใสกระจ่างลูกหนึ่งหนามหยินทมิฬดำที่น่าแตกตื่นสะท้านใจ กลับถูกลูกกลมแสงสดใสนี้ละลายหายไปในชั่วพริบตา ลูกแสงสว่างไสวพุ่งตรงเข้าหาภูตหยินเป็นลำดับถัดไป ภูตหยินตัวนั้นประหนึ่งกลายเป็นอัมพาต นิ่งสนิทไม่ไหวติง ปล่อยให้ลูกแสงซัดใส่ร่างมันอย่างง่ายดายภูตหยินถูกทำร้าย กระทั่งร้องไม่ยังร้อง ร่างกายละลายอย่างรวดเร็วดั่งมนุษย์หิมะแล้วสลายหายไปพร้อมๆ กับลูกแสง ไม่เหลือร่องรอยใดทิ้งไว้เบื้องหลังขณะที่ลูกกลมแสงสลายไป จั่วม่อสมองขาวว่างเปล่าหลังจากนั้นสักครู่ จั่วม่อจดจ้องไปบนพื้นที่ว่างๆ ตรงนั้นอย่างมึนงงนี่…เกิดอันใดขึ้น?พริบตาที่ลูกแสงกับภูตหยินตายตกตามกันไป เบื้องหลังจั่วม่อ ผูเยาม่านตาหดแคบลง แต่กลับคืนสู่สภาพเดิมอย่างรวดเร็ว“ผู นี่…มันอะไรกัน?” จั่วม่อหมุนตัวกลับ ตะกุกตะกักถาม มันคาดเดาผลลัพธ์ไว้หลากหลาย แต่สิ่งที่เกิดขึ้นต่อหน้ากลับไม่ได้เป็นหนึ่ง
