ในนั้นผูเยากล่าวอย่างดูหมิ่น “แมวตาบอดบังเอิญวิ่งชนหนูตาย”จั่วม่อย่อมไม่ยอมรับคำอธิบายที่ไร้ความรับผิดชอบของผูเยา มันนำไข่มุกหยินออกมาอีกเม็ดหนึ่ง ประจุจิตสำนึกเข้าไปภายใน จนกระทั่งไข่มุกหยินกลับกลายเป็นไข่มุกผลึกใสอีกครั้ง ก็สุ่มซัดออกไปฟุั่บ! ไข่มุกผลึกใสกระทบใส่พื้น ลูกแสงสว่างวาบ จากนั้นหายวับไป ไม่มีแม้แต่หลุมเล็กๆ ทิ้งไว้บนพื้นถ้ำนอกจากความมึนงงสักหน่อย ก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้นอีก จั่วม่อได้แต่เหม่อมองอย่างโง่งม“ฮ่าฮ่า!” ผูเยาแหกปากหัวร่อดังสนั่นเป็นแค่โชคดีเหมือนแมวตาบอดวิ่งชนหนูตายจริงๆ หรือ? จั่วม่อไม่อยากจะเชื่อหรือว่าเจ้าสิ่งนี้มีผลกระทบต่อภูตหยินเท่านั้น?“ไม่ง่ายเลย ที่จะได้พบกับภูตหยินที่คุณภาพค่อนข้างดีเช่นนี้ แล้วเจ้าก็เปั่ามันหายวับไป” ผูเยากล่าวคล้ายไม่มีส่วนเกี่ยวข้อง พลางซัดจิงสือออก จั่วม่อรู้สึกฉากตรงหน้ากระพริบวาบ จากนั้นพวกมันกลับมายังห้องศิลาทันทีที่กลับมาถึง ผูเยากลับเข้าไปยังทะเลแห่งจิตสำนึก นั่งลงบนปั้ายหินสุสานตามเดิม พริ้มตาหลับลง จั่วม่อเข้าใจว่าเจ้าผู้นี้อาจสวาปามมาจนอิ่มล้น เวลานี้จำต้องใช้เวลาย่อยสลายกลับมาถึงห้องหินที่คุ้นเคย จั่วม่อรู้สึกหนังตาหนักอึ้งขึ้นมา วันนี้ทั้งวันมันอยู่ในสภาพตื่นตัว ตึงเครียดอยู่ตลอดเวลา โดยเฉพาะอย่างยิ่งการประมือกับภูตหยินตัวสุดท้าย มันเกือบจะใช้เรี่ยวแรงไปจนหมด ไม่ใส่ใจว่าพื้นหินจะชื้นแฉะหรือเย็นเฉียบ มันนอนหลับไหลไปบนพื้นหิ
