ิ่งของเช่นค่ายกลเส้นทางสับสน สินค้าชั้นดีดังเช่นแผ่นจานค่ายกลกักมังกร มันก็ใช้หมดไปเสียแล้วจั่วม่อเสียขบวนรวนเร แทบไม่อาจหลบหลีกภูตหยินพ้น ภูตหยินโถมเฉียดผ่านข้างกายของมันไปพร้อมสายลมเย็นเยียบ ทำเอาเส้นผมทุกเส้นลุกตั้งชี้ชันก่อนที่จั่วม่อจะทันได้ทิ้งระยะห่าง ซุ่บ!ซุ่บ!ซุ่บ! หนามหยินสามแท่งก็พุ่งตามติดมาอย่างฉับพลันไม่ทันแล้ว!ไม่มีเวลาหลบหลีก จั่วม่อได้แต่อัญเชิญโล่กระดองเต่าจากเกราะเต่าดำจันทราวารีออกมาปั้องกัน!พิ้ง!โล่เต่าสุดแกร่งเปือยยุ่ยไม่ต่างจากจากฟองอากาศบางๆ แต่ยังสามารถพาหนามหยินแท่งหนึ่งตายตกไปตามกันได้สำเร็จ หนามหยินอีกสองแท่งที่เหลือพุ่งตรงดิ่งเข้ามาหนึ่งแทงใส่ใบหน้า อีกหนึ่งแทงใส่จุดสำคัญบนร่างจั่วม่อขวัญวิญญาณกระเจิดกระเจิง ในเสี้ยววินาทีเป็นตาย จิตสมาธิจดจ่อรวมตัวอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน พลังปราณทั่วร่าง พลังจิตสำนึกทั้งหมด โคจรเร็วรี่อย่างกราดเกรี้ยว!มันไม่มีเวลาเรียกกระบี่บิน!ไม่มีเวลานำยันต์ทหารออกมา!ไม่มีเวลาหยิบมุกหยินประลัยกัลป!ยามนี้ มีเพียงสิ่งเดียวที่มันสามารถใช้ได้วัชรสูตรน้อย!“เพ้ย!” จั่วม่อตวาดก้อง เห็นแสงสีทองวาบประกายผ่านร่างกาย แล้วมืดลงอย่างฉับพลัน แสงประกายยิ่งมายิ่งเร็ว และผ่านไปเร็วยิ่งกว่า ทำให้เกิดความรู้สึกหลอนว่าร่างมันกระพริบประกายแสงสีทองไม่หยุดยั้ง ขณะที่แสงสีทองปรากฏขึ้น ทั่วร่างของจั่วม่อคล้ายสร้างจากทองคำสีเข้ม ดวงตากราดเกรี้ยวถลึงกว้าง แต่
