ลาได้หวาดกลัว แต่เวลานี้พอตั้งหลักได้ กลับพรั่นพรึงขึ้นมาจับขั้วหัวใจ ความกลัวครอบงำร่างกายของมันไว้ภูตหยินอันร้ายกาจ!ภูตหยินก็คล้ายตระหนักถึงพลังฝีมือของจั่วม่อ เวลานี้มันไม่ผลีผลามจู่โจม เพียงรักษาสภาวะเผชิญหน้ากับจั่วม่อไว้ ปราณหยินซึ่งหมุนวนอยู่รอบร่างมันจู่ๆ ก็หยุดนิ่ง ไม่ไหวติงแม้แต่น้อย จั่วม่อไม่กล้าประมาท ภูตหยินตรงหน้ามันไม่ต่างอันใดกับลูกธนูที่น้าวจนสุดล้า แค่แรงกระตุ้นสักเล็กน้อย อาจเป็นเหตุให้มันจู่โจมออกมา!จั่วม่อมือกระชับกระบี่หยดน้ำ ความหวาดหวั่นในใจจู่ๆ ก็บรรเทาลงไม่น้อย หัวใจค่อยๆ เยือกเย็นลงทันใดนั้นมันคล้ายเข้าใจอยู่บ้าง ถึงความรู้สึกของเซียนกระบี่ที่มีต่อกระบี่บินคู่ชีวิตอย่างไรก็ตาม นี่ไม่ใช่เวลาที่จะมาคิดถึงสิ่งเหล่านั้น มันสมควรเชือดเจ้าภูตหยินสารเลวนี้ทิ้งเสียก่อนเป็นอันดับแรก!มีกระบี่บินอยู่ในมือ ความเชื่อมั่นของจั่วม่อลุกโชนขึ้นอย่างรวดเร็ว มันไม่รีรอลังเลจู่โจมออกไปโดยไม่ออมรั้งยั้งมือเจ็ดวังวน!วังวนทั้งเจ็ดถูกสร้างขึ้นจากปราณกระบี่สุดคณานับ เกิดเสาพายุหมุนล้อมรอบภูตหยินไว้อย่างแน่นหนา พลังเย็นล้นปรี่ ปราณกระบี่เคลื่อนที่สลับไปมาไม่หยุดยั้ง!ในเวลาเดียวกัน ภูตหยินก็เปิดฉากโจมตีภายในกลุ่มปราณหยินมีการควบแน่นจนแข็งตัว ทันใดนั้นหนามหยินก็พุ่งกราดเป็นวงกลม ยิงใส่รอบด้านพร้อมกัน โดยมีภูตหยินเป็นศูนย์กลาง ชวนให้นึกถึงบุปผาสีเทาบานสะพรั่งอย่างกะทันหันหนามหยินกับ
