“เจ้าทำลายมันเช่นนี้ ข้าจะกินได้อย่างไรเล่า?” ผูเยาไม่พอใจจั่วม่อหอบอย่างหนัก ไม่มีเรี่ยวแรงจะแยแสสนใจมัน ผ่านไปครึ่งค่อนวัน ค่อยปรับลมหายใจเป็นปกติ หวนนึกถึงอันตรายที่เพิ่งผ่านมา พลันระเบิดอย่างฉุนเฉียว “เจ้าเหรินเยาสมควรตาย! ไฉนไม่บอกข้าก่อนว่าภูตหยินสามารถโจมตีตอบโต้?”ใบหน้าของผูเยาจริงใจมาก “ข้านึกว่าเจ้าทราบ เรื่องง่ายๆ เช่นนี้ เจ้าสมควรทราบจึงจะถูกต้อง”อสูรโง่! เจ้ายังไม่ทราบสถานการณ์อย่างชัดเจน! จั่วม่อเยาะเย้ยในใจ “หึ เรื่องง่ายๆเช่นนี้ เกอไม่ต้องการลดตัวลงไปกระทำ! เจ้าลงมือเองเถอะ!” กล่าวจบ มันก็เดินย้อนทางขึ้นไปผูเยาอ้าปากค้าง เหม่อมองอย่างโง่งมเจ้าอสูรโง่! กล้าต่อสู้กับเกอ เจ้าไม่ทราบคำว่าตายเขียนอย่างไร! จั่วม่อในใจคั่งแค้นโทสะยังคุกรุ่น“เดี๋ยวๆ นี่เป็นเรื่องเข้าใจผิด” ผูเยาตามมาทัน กล่าวอย่างเคร่งขรึม “ที่จริงแล้วข้าอยากจะสอนวิธีจัดการกับภูตหยิน เจ้าก็รู้ เรื่องแบบนี้จะต้องให้เจ้าทดลองดูด้วยตัวเองจึงจะเข้าใจได้ลึกซึ้งมากยิ่งขึ้น”จั่วม่อคร้านจะสนใจมันผูเยาเหลือมองแวบหนึ่ง กล่าวสืบต่อ “เห็นหรือไม่ ด้วยพลังฝีมือของเจ้า ทำลายภูตหยินสักตัว ที่จริงไม่ใช่เรื่องยาก แต่เจ้าสามารถเพียงแค่ทำร้ายมัน แต่ไม่ทำลายมันหรือไม่?”จั่วม่อกระทั่งตายังไม่กระพริบ “ไฉนข้าต้องทำร้ายมันแต่ไม่ทำลายมันด้วย?”ผูเยากล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียดมาก “อ้อ เจ้าคิดเช่นนั้นก็ไม่ถูกต้องแล้ว ลองนึกดู หากอาจาร
