ย์เจ้าสั่งให้เจ้าจับสัตว์อสูร ทั้งเป็นๆ เจ้าจะทำอย่างไร? เจ้าเป็นนักหลอมกลั่นโอสถ สมควรทราบว่าสัตว์อสูรที่เป็นวัตถุดิบมากมาย ต้องการที่ยังคงมีชีวิตอยู่จึงจะมีประสิทธิภาพที่ดี”จั่วม่อยังคงไม่สนใจมัน“อย่างไรก็ตาม คำนึงถึงพลังฝีมือของเจ้าในตอนนี้ สามารถทำลายมันได้ก็นับว่าดีมากแล้ว แต่เจ้าไม่สามารถอยู่ในภูเขาสุญตาหรืออาณาจักรนภาจันทร์ตลอดไป อ้อ เจ้ายังต้องตามหาตัวตนและชาติกำเนิดของเจ้า…”จั่วม่อชะงักเท้า มันขัดจังหวะผูเยาอย่างไม่เกรงใจ “ผู เจ้าที่แท้อยากพูดอะไรกันแน่?”ผูเยายักไหล่ “ข้าเพียงต้องการสอนวิธีรับมือกับสถานการณ์ที่คล้ายคลึงกัน ให้เจ้าสักหลายวิธี”“วิธีอะไร?” จั่วม่อถาม“มีมากมาย” ผูเยาเกาคาง “แต่ด้วยพลังของเจ้าในตอนนี้ ที่ดีที่สุดย่อมเป็นค่ายกล”ค่ายกล? จั่วม่ออึ้งไปวูบหนึ่ง จากนั้นสนใจอยู่บ้าง “ค่ายกล จะใช้ค่ายกลได้อย่างไร?ศัตรูจะมัวปล่อยให้ข้าก่อตั้งค่ายกลหรือ?”ผูเยาในดวงตาสีเลือดทอแววภาคภูมิใจแวบหนึ่ง จากนั้นหายไปในทันที “ความเข้าใจในวิชาค่ายกลของเจ้ายังตื้นเขินเกินไป ข้าเคยเห็นสุดยอดฝีมือซิวเจ่อบางคน พวกมันเพียงขยับจิตใจ ก็สามารถก่อตั้งค่ายกลขนาดใหญ่แล้วเสร็จ ฝีมือของพวกมันไม่มีที่สิ้นสุด ข้ายังเคยพบเซียนกระบี่ผู้หนึ่ง มันครอบครองกระบี่บินสิบสองเล่ม และสามารถใช้กระบี่บิน ก่อตั้งค่ายกลอันทรงพลังได้ภายในชั่วพริบตา แข็งแกร่งเป็นที่สุด”จั่วม่อผิดหวังอยู่บ้าง “เจ้ากล่าวเหมือนไม่ได
