อกำเนิดขึ้นจากการโคจรเป็นวงแหวนของด้ายไฟสิบหกเส้น พวกมันปลดปล่อยพลังเย็นอันเยียบเย็นถึงที่สุด ห้อมล้อมปิดกั้นพิษร้ายของเม็ดบัวไม่ให้เล็ดรอดออกมา เปลือกแข็งชั้นนอกของเม็ดบัวหลุดร่อนและลดน้อยลงเรื่อยๆ บุรุษทั้งสามที่ด้านข้างลมหายใจถี่กระชั้น สีหน้าตื่นเต้นตึงเครียดขึ้นทุกขณะฟุั่บ!จิงสือระดับสามทั้งห้าชิ้นพลันระเบิดสลายเป็นบุปผาฝุั่นห้าดอก! ทุกผู้คนสีหน้าแปรเปลี่ยน แตกตื่นจนขวัญหาย …จบสิ้นแล้ว?ท่ามกลางละอองฝุั่นศิลา จั่วม่อตวาดด้วยเรี่ยวแรงทั้งหมดที่หลงเหลือ “ฮ่าห์!”ชั่วเสี้ยววินาทีที่รังไหมไฟเลือนหายไป เม็ดบัวสุกใสก็พุ่งลงในขวดหยกที่ไม่ทราบปรากฏขึ้นในมือซ้ายของมันตั้งแต่เมื่อใด มือขวาปิดจุกขวดตามดุจสายฟั้าแลบหมอกละอองฝุั่นผงจางลงช้าๆ เผยให้เห็นสารรูปน่าอเนจอนาถของจั่วม่อ ทั้งเส้นผมใบหน้าและตลอดทั้งร่างของมันจมอยู่ในชั้นละอองฝุั่นศิลา โลหิตไหลหลั่งออกจากปากผสมกับฝุั่นละออง ดูน่าหวาดหวั่นอย่างบอกไม่ถูก“โชคดีที่ไม่ผิดพลาด!”จั่วม่อวางขวดหยกในมือขวาลงบนพื้นตรงหน้า สุ้มเสียงระโหยโรยแรง เผยให้เห็นอย่างชัดแจ้งว่ามันตกอยู่ในสภาพอ่อนแอถึงเพียงไหน!คนเสื้อแดงยื่นมือออกมา ขวดหยกบนพื้นลอยเข้าไปหามัน มันกวาดตามองในขวดอย่างรวดเร็วรอบหนึ่ง สีหน้าทอแววปลาบปลื้มยินดี จากนั้นมันรีบปรับสีหน้า ประสานมือค้อมคำนับมายังจั่วม่อ “อาจารย์จั่วยอดเยี่ยมสมคำร่ำลือ!” กล่าวจบก็วางม้วนหยกลงตรงหน้าจั่วม่ออย่างไม่รีรอ
