ขบคิดอยู่อึดใจหนึ่ง ค่อยเบือนหน้าไปยังบุรุษจมูกอินทรี“เจ้ายังมีเศษเสี้ยวตำราหลอมสร้างทองคำจากคราวที่แล้วอยู่หรือไม่?”บุรุษจมูกอินทรีผงกศีรษะรับ “ยังอยู่” พลางล้วงม้วนหยกออกมาจากถุงร้อยสมบัติที่เอวของมัน ส่งผ่านไปยังคนชุดแดงคนชุดแดงวางม้วนหยกที่เรียกว่า ‘เศษเสี้ยวตำราหลอมสร้างทองคำ’ ไว้ข้างๆ ม้วนหยกม้วนแรก กล่าวด้วยสุ้มเสียงจริงใจว่า “ก่อนหน้านี้ที่ล่วงเกิน หวังว่าอาจารย์จั่วจะไม่ถือสา และโปรดให้อภัยพวกเรา พี่น้องข้าได้ครอบครองม้วนหยกนี้โดยบังเอิญ ขอใช้แทนคำขอขมาจากเรา! ในภายหน้าหากพวกเรามีเรื่องต้องรบกวนอาจารย์จั่วอีก กรุณาอย่าได้ปฏิเสธ!”คนผู้นี้ร้ายกาจยิ่ง!จั่วม่อคิด อีกฝั่ายหาทางลงได้อย่างหมดจดงดงามนัก มันแม้ขุ่นเคืองใจ แต่เพียงได้ยินนามของม้วนหยก จั่วม่อก็ทราบดีว่ามันไม่อาจปฏิเสธ จึงได้แต่ฝืนยิ้ม “ตราบเท่าที่ไม่เป็นอันตรายเช่นนี้”“ฮ่าฮ่า! อาจารย์จั่วล้อเล่นแล้ว คราวนี้เป็นพวกเราวู่วามเกินไปจริงๆ! แต่หากไม่เป็นเช่นนี้ คงไม่ได้มีโอกาสเห็นฝีมือปานเทพยดาของอาจารย์จั่วแล้ว!” คนชุดแดงหัวร่ออย่างตรงไปตรงมา จากนั้นประสานมือคำนับเป็นเชิงอำลา “อาจารย์จั่วพักผ่อนให้สบาย พวกเราไม่รบกวนแล้ว!”หลังจากคนทั้งสามจากไป สามารถเก็บกู้ชีวิตของมันเอาไว้ได้ จั่วม่อในที่สุดระบายลมหายใจอย่างโล่งอก มือซ้ายค่อยคลายออกจากยันต์ทหารที่ซ่อนไว้ในแขนเสื้อคราวนี้มันเสียหายร้ายแรงอย่างแท้จริง!อย่างไรก็ตาม มองไปยัง
