ม้วนหยกทั้งสองที่กองอยู่ตรงหน้า มันรู้สึกว่าไม่ได้สูญเปล่าเสียทีเดียว หลี่อิงฟั่งผู้หวาดกลัวแทบตายรีบหยิบโอสถปราณออกมามากมาย เร่งเร้าให้จั่วม่อรีบกลับไปยังภูเขาสุญตา การค้าเช่นนี้อย่าได้ทำแล้ว มันดึงดูดอันตรายมากเกินไปแต่สภาพของจั่วม่อในเวลานี้บอกไป ไหนเลยไปได้ดั่งใจนึก?วันรุ่งขึ้น เมื่อหลี่อิงฟั่งพบเห็นจั่วม่อผู้ซึ่งเมื่อวานหลงเหลือลมหายใจร่อแร่รวยรินกระโดดโลดเต้นไปมาเหมือนปกติ นางถึงกับยืนเหม่อมองอย่างโง่งมรูปลักษณ์ของศิษย์น้องดูอ่อนแอมาก มันใช่อ่อนแอแค่เพียงภายนอก แต่ภายในเข้มแข็งยิ่งหรือไม่?อาการบาดเจ็บภายในไม่ได้ร้ายแรงเท่าที่จั่วม่อคิด แผนผังปิศาจช่วยฟืนฟูเยียวยาได้เป็นอย่างดี เดิมทีมันยังคิดว่าจะต้องพักรักษาตัวสักสิบวันครึ่งเดือน ไม่คาดหวังว่าเพียงวันรุ่งขึ้นอาการก็ทุเลาลงไม่น้อย แน่นอนว่ายังต้องใช้เวลาอีกสักสองสามวันกว่าจะหายดีดังเดิมก่อนจะทุเลาหายดี จั่วม่อตัดสินใจกลับไปยังภูเขา ซิวเจ่อด่านหนิงม่ายเหล่านี้ยากคาดเดาอารมณ์อันเลวร้ายของพวกมัน หากยอดฝีมือด่านหนิงม่ายมาเคาะประตูร้านมันอีกสักคน เกรงว่าคราวนี้อาจไม่โชคดีแล้วนั่งบนหลังนกโง่ จั่วม่อแล่นกลับไปยังลานน้อยลมตะวันตกของมันอย่างรวดเร็วพอกลับถึงภูเขาสุญตา จั่วม่อในที่สุดค่อยคลายใจลง สำนักกระบี่สุญตาอาจจะเล็กแต่ตราบเท่าที่ท่านเจ้าสำนักกับเหล่าอาจารย์ลุงอยู่ที่นี้ ย่อมไม่มีผู้ใดกล้าขึ้นเขามารังควาน มันยังมีความทรงจำอย่างลึก
