ศิษย์พี่เหวยเสิ้งออกจากตงฝูไปในตอนรุ่งสางจั่วม่อกลับมาใช้ชีวิตแสวงหาจิงสืออย่างบ้าคลั่งตามเดิม“เกินความคาดหมายของข้าจริงๆ อ้า เจ้าสามารถจ่ายหนี้ทั้งหมดในระยะเวลาอันสั้นจริงๆ เสียด้วย” ผูเยากล่าวอย่างเศร้าเสียใจอยู่บ้างจั่วม่อรู้สึกร่างกายเบาโล่ง โปร่งสบาย หนี้สินมหาศาลปานนั้น ที่ผ่านมากดดันมันอย่างหนักหน่วงจนแทบโงหัวไม่ขึ้น พอนึกขึ้นได้ มันก็สอบถามอีกเรื่องหนึ่ง “ผู เรื่องการกักเก็บพลังปราณภายในร่างกาย มีความคืบหน้าอันใดหรือไม่?”ผูเยายักไหล่ “ไม่มี”จั่วม่อในยามนี้ สามารถดูดซับปราณธรรมชาติได้รวดเร็วกว่าเดิมไม่รู้ว่ากี่เท่าต่อกี่เท่า แต่น่าประหลาด ปราณธรรมชาติที่ดูดซับเข้ามาเหล่านี้ หากไม่ได้ใช้งานพวกมันในทันที พวกมันจะค่อยๆ กระจายหายไปเอง ไม่สามารถเก็บกักไว้ภายในร่างกายได้เหมือนเช่นปกติ สำหรับซิวเจ่อผู้หนึ่ง ปริมาณพลังปราณย่อมหมายถึงพลังบำเพ็ญเพียรหากปริมาณพลังปราณไม่เพียงพอ โดยพื้นฐานแล้ว เวทวิชาที่พวกมันไม่สามารถใช้งานได้ มีมากกว่าเจ็ดสิบในร้อยส่วนเลยทีเดียว ยิ่งเป็นเวทวิชาชั้นสูงเท่าใด ก็ยิ่งต้องใช้พลังปราณมากเท่านั้นจั่วม่อสงสัยเป็นอย่างยิ่ง ว่าปัญหาเกิดจากแผนผังปิศาจที่ผูเยาสลักลงบนร่างมัน มันสามารถรู้สึกได้อย่างชัดเจนถึงความแตกต่างของความก้าวหน้าในการบำเพ็ญเพียรระหว่างก่อนและหลังการแกะสลักแผนผังปิศาจ เรื่องนี้ทำให้มันวิตกกังวลมาก“ผูเยา หากไม่มีสามารถเก็บกักพลังปราณ พลังบำเพ็ญเ
