พียรของข้าก็ยากจะก้าวหน้า และหากพลังบำเพ็ญเพียรของข้าไม่ก้าวหน้า…” มันต้องการให้ผูเยาตระหนักถึงความร้ายแรงของปัญหานี้ผูเยากลับกล่าวอย่างไม่แยแส “แล้วมันธุระกงการอะไรของข้า? ข้าส่งมอบสินค้าให้เจ้าไปอย่างเรียบๆ ร้อยๆ แล้ว”“เจ้า! เหรินเยา!” เผชิญทัศนคติที่ย่ำแย่ของผูเยา จั่วม่อระเบิดทันที เริ่มก่นด่าอย่างขุ่นแค้น “เจ้าโกงข้าเรื่องแผนผังปิศาจกับเมล็ดพันธุ์อสูร แต่เวลานี้เจ้ากลับปัดความรับผิดชอบอย่างต่ำช้า! ต่อไปอย่าหวังจะได้รับจิงสือจากเสี่ยวเหยียผู้นี้แม้แต่ชิ้นเดียว!”“ข้าสามารถเอามาเอง” ผูเยาไม่มีโทสะ ซ้ำยังหัวร่อคิกคักจั่วม่อเดือดดาลจนหัวร่อออกมาอย่างขุ่นแค้น “นับจากวันนี้เป็นต้นไป เสี่ยวเหยียผู้นี้จะไม่รับจิงสือแม้แต่ชิ้นเดียว รับเฉพาะวัตถุดิบกับม้วนหยก! ลองมาเอาจิงสือไปสิ เสี่ยวเหยียจะรอดูว่าเจ้าจะเอาจิงสือไปจากที่ใด!”“อ้อ” ผูเยาเกาคาง พึมพำกับตัวเอง “นี่คล้ายจะเป็นปัญหาอยู่บ้าง”จั่วม่อแสยะยิ้มเย็นชามองผูเยา แทบทนรอไม่ไหวที่จะสับเจ้ากะเทยนี่ให้เป็นเนื้อบด!เจ้าเศษขยะนี่! เจ้าคนคดโกง! โลภ! กังฉิน! ผิดศีลธรรม! ชั่วร้ายบิดเบือน!ผูเยาผายมือ ยักไหล่ ด้วยสีหน้าไร้เดียงสา “ข้าเองก็นึกไม่ถึงว่าจะเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้นสิ่งของเช่นค่ายกล ซับซ้อนเกินไปสำหรับพวกเราเยาม๋อ อย่างไรก็ตาม โลกนี้ไม่มีปัญหาใดแก้ไขไม่ได้ ข้าสามารถช่วยเจ้าคิดหาทางออก ฮี่ฮี่ ครั้งนี้ไม่คิดค่าใช้จ่ายก็ได้!”จั่วม่อระงับแรงป
